Latest News

Slider Area

Advertise Space

Εναλλακτικα Νεα

Advertise Space

Εξωγηινοι

Advertise Space

Προφητειες

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

Πως μια από τις ιερότερες λέξεις κατα την αρχαιότητα έγινε συνώνυμο του κακού
by Webmaster - 0

Η νοηματική μετάλλαξη της λέξης δαίμων θυμίζει κάτι από τα λάφυρα των νικητών. Θυμίζει τους αρχαίους αριστοκράτες που κατέληξαν στις γαλέρες των νικητών Ρωμαίων. Θυμίζει αναρίθμητες περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν ότι ο νικητής ποτέ δε σέβεται «τα ιερά και τα όσια» των ηττημένων.

Στην αρχαιότητα η λέξη Δαίμων ήταν, ίσως, η πιο ευσεβής λέξη. Παράγεται από το ρήμα “δαίω” που σημαίνει “μοιράζω στον καθένα την τύχη του”.

Αν και συνυπήρχε με τη λέξη Θεός, εντούτοις, ο δαίμων αναφερόταν στην απρόσωπη και απροσδιόριστη δύναμη, ενώ ο θεός στην ανθρωπόμορφη θεϊκή οντότητα. Η έννοια του δαίμονος ισοδυναμούσε με την Μοίρα, την Ειμαρμένη.
Πως μια από τις ιερότερες λέξεις κατα την αρχαιότητα έγινε συνώνυμο του κακού
Επίσης, στη λέξη “Δαίμονα” οι αρχαίοι απέδιδαν την έννοια του φύλακα αγγέλου «κατά φύλακα δαίμονα». Απ’ εδώ και η λέξη “ευδαιμονία”, η έντονη ευτυχία δηλαδή που προσδιόριζε τον έχοντα την εύνοια του Δαίμονος.

Όμως, με τη πάροδο του χρόνου και με την καθιέρωση της τότε νέας θρησκείας δηλαδή του Χριστιανισμού, η λέξη που δήλωνε τον αγνό θεό των Αρχαίων έπρεπε να αποκτήσει αρνητική σημασία και από συνώνυμο του Θεού γίνεται συνώνυμο του Διαβόλου. Και λογικό είναι αφού ήθελαν να αφανίσουν ότι ελληνικό προυπήρχε.

Ο καλός άγγελος γίνεται το κακό δαιμόνιο και οι δαίμονες, πλέον, είναι τα κακά πνεύματα ο άγγελος του κακού, ο έκπτωτος άγγελος που έχει ως αρχηγό του τον σατανά που στα εβραϊκά σημαίνει “ο αντίπαλος”.

Έτσι, δημιουργήθηκαν οι λέξεις: δαιμόνιος, δαιμονισμένος, δαιμονόπληκτος, δαιμονιστής, δαιμονολατρία, πανδαιμόνιο κ. α. Με αυτή τη σημασία μεταφέρθηκε και στην Εσπερία:

– Ιταλiκά: demoniaco, demonomania, pandemonio.

– Γαλλικά: demon.

– Αγγλικά: daemon, daimon.

– Γερμανικά:Dämon


Φαίνεται ότι η λέξη δε επιβίωσε ούτε και στην Ελληνική πόλη Ευδαίμων, στην Ερυθρά θάλασσα. Καθότι τον 10ο αιώνα οι Ρωμαίοι μετονόμασαν την πόλη σε “Arabia Felix”, δηλαδή το λιμάνι Aden στην Υεμένη.

Οι τελευταίες «εστίες αντίστασης» καταγράφονται στη λέξη: “Ευδαιμονία”, όπου ο δαίμων μεταφέρεται με την έννοια του θεού.

Αξίζει τέλος να κάνουμε κάποιες παραπομπές σε μερικούς αρχαίους πατέρες:

– O Ηράκλειτος είπε: “ήθος ανθρώπω δαίμων” (ο Δαίμων/θεός για τον άνθρωπο δεν είναι παρά ο χαρακτήρας του)

– O Δημόκριτος: “είναι υπόθεση της ψυχής η ευδαιμονία και η κακοδαιμονία”

– O Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια: “η ευδαιμονία είναι κάποια ενέργεια με τους κανόνες της τέλειας αρετής”

– O Λυσίας στον επιτάφιο: «ο δαίμων ο την ημητέραν μοίραν ειληχώς απαραίτητος»,

– Και ο Ξενοφών στα απομνημονεύματα: «ως φαίη ο Σωκράτης το δαιμόνιον εαυτώ σημαίνειν»




Μείνε ενήμερος σχετικά με όλα τα νέα μας θέματα ακολουθώντας την σελίδα μας στο facebook!!
Πηγή Δημοσιεύσης….. 
Read More

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

Επίσημη επιβεβαίωση από τη NASA γι'αυτά που οι Έλληνες έγραφαν πριν από 2.500 χρόνια!!! (Φωτό)
by Webmaster - 0

Η NASA επιβεβαιώνει αυτό που πολλοί έχουν υποψιαστεί ότι στο φεγγάρι μας υπάρχουν... τεχνητές δομές.
Στη φωτογραφία που ελήφθη από τη NASA AMES RESEARCH.CENTER μπορούμε να δούμε δύο πιθανές δομές. Στη φωτογραφία φαίνεται καθαρά ένα γεωμετρικό σχήμα με τετράγωνη βάση το οποίο προφανώς αντιστοιχεί σε κάποιο είδους κτιρίου...
Στα δεξιά της φωτογραφίας θα δείτε ένα τριγωνικό αντικείμενο που θα μπορούσε να μοιάζει με μία γέφυρα ή ένα είδος αψίδας.
Μήπως αυτό είναι απόδειξη ότι η NASA κρύβει πολλά από τον κόσμο;
Τι έγραφαν οι Έλληνες πριν από 2500 χρόνια περίπου:
Επίσημη επιβεβαίωση από τη NASA γι αυτά που οι Έλληνες έγραφαν πριν από 2.500 χρόνια
Ο Πυθαγόρας μάς πληροφορεί σχετικά με τη σελήνη ότι κατοικείται από Θεϊκά όντα όμοια με τους κατοίκους της γης.
Υπάρχουν όλα όσα βλέπουμε στη γη με τη μοναδική διαφορά ότι οι σεληνιακές μέρες είναι 15 φορές μεγαλύτερες από τις δικές μας, σύμφωνα με το periergaa.
Ο Ορφέας λέει για την σελήνη που έχει βουνά, πολιτείες και σπίτια.

Πως έχει στερεό έδαφος όπως η γη και θεϊκούς κατοίκους. Τις πληροφορίες αυτές μας τις δίνουν Πλούταρχος και Διογένης ο Λαέρτιος. Ο Ορφέας γνώριζε το σεληνιακό ημερολόγιο των 12 μηνών και τις φάσεις της σελήνης. Μιλά για την περιστροφή της γης γύρω από τον ήλιο, τις εύκρατες, τροπικές και πολικές ζώνες της γης, τις εκλείψεις της σελήνης, τα ηλιοστάσια, τις ισημερίες, τις κινήσεις των πλανητών και την παγκόσμια έλξη και επιμένει στο θέμα των κατοίκων της σελήνης, ότι είναι αυτοί που περιπλανήθηκαν από πλανήτη σε πλανήτη.

Ο Σωκράτης τη χαρακτηρίζει: «Μεγάλη κούφια σφαίρα που στο εσωτερικό της υπάρχουν θάλασσες και στεριές και κατοικούν άνθρωποι σαν εμάς». Αυτά αναφέρει ο Ξενοφάνης για το δάσκαλο του. Αυτά που έλεγε ο Σωκράτης τα υποστηρίζουν και σύγχρονοι αστρονόμοι.

Κατά την ελληνική μυθολογία η Σελήνη είναι η κόρη του Τιτάνα Υπερίωνα και της Τιτανίδας Θείας. Είναι αδελφή της Ηούς(Αυγής) και του Ήλιου ο οποίος τη φωτίζει πάντα φανερώνοντας την αδελφική του αγάπη. Αναπαρίσταται συνήθως, είτε να ιππεύει στο πλάι έναν ίππο, είτε να οδηγεί ένα άρμα από ένα ζευγάρι δυνατών αλόγων (ή ταύρων). Η Σελήνια σφαίρα της ή η ημισέληνος της αναπαρίσταται συνήθως, είτε ως στέμμα στο κεφάλι της, είτε ως μια ανυψωμένη πτυχή της λαμπερής της κάπας. Αρκετοί μύθοι τη θέλουν να οδηγεί ένα κοπάδι από ταύρους και για αυτό και παρομοιάζουν την ημισέληνό της με τα κέρατα του ταύρου.

Μείνε ενήμερος σχετικά με όλα τα νέα μας θέματα ακολουθώντας την σελίδα μας στο facebook!!
Πηγή Δημοσιεύσης….. 
Read More

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

Υδριάδα: Θάφτηκε η Ελληνική εφεύρεση που θα μπορούσε να λύσει το παγκόσμιο πρόβλημα λειψυδρίας...
by Webmaster - 0

Θυμάστε την Υδριάδα Την πρωτοποριακή μονάδα αφαλάτωσης που υποτίθεται ότι θα έλυνε το πρόβλημα της υδροδότησης στην Ηρακλειά;

Όπως μαθαίνουμε από την Καθημερινή η Υδριάδα θα εγκαταλείψει μετά από οκτώ χρόνια αχρηστίας το όμορφο νησί των Μικρών Κυκλάδων και θα ρυμουλκηθεί προς συντήρηση και επισκευή.

Πριν από δύο χρόνια, η επιστημονική ομάδα που βρίσκεται πίσω από την κατασκευή της μονάδας είχε ανακοινώσει ότι θα τη ρυμουλκούσε σε χώρες του Περσικού Κόλπου ή της Μέσης Ανατολής που αντιμετωπίζουν οξύ πρόβλημα λειψυδρίας.
Όμως -πιθανότατα λόγω κόστους μεταφοράς- η Υδριάδα βρίσκεται ακόμα παρατημένη έξω από το λιμάνι της Ηρακλειάς και αντί για πόσιμο νερό προσφέρει σκουριά και προκαλεί ανησυχία για ρύπανση των παραλιών του νησιού.

Υδριάδα Θάφτηκε η Ελληνική εφεύρεση που θα μπορούσε να λύσει το παγκόσμιο πρόβλημα λειψυδρίας


Διαξιφισμοί για τη χρησιμότητα της Υδριάδας

Οι άνθρωποι που ανέπτυξαν την Υδριάδα, όπως ο κ. Αθανάσιος Βατίστας, ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος και μέλος της επιστημονικής ομάδας του Πανεπιστημίου Αιγαίου τη δημιούργησε επισημαίνει ότι στόχος ήταν η παραγωγή 70 κυβικών μέτρων πόσιμου νερού κάθε μέρα και υποστηρίζει ότι ξεπεράσαμε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Η Υδριάδα είναι μια πλωτή μονάδα αφαλάτωσης που φέρει ανεμογεννήτρια, φωτοβολταϊκά πάνελ και χρησιμοποιεί την τεχνολογία της αντίστροφης όσμωσης για την αφαλάτωση του θαλασσινού νερού.

Τοπικοί παράγοντες απαντούν ότι η μέση απόδοση κυμαινόταν στο μισό, με συνέπεια να μην καλύπτει τις ανάγκες του νησιού, ειδικά την τουριστική σεζόν.

Ο κ. Βατίστας διευκρινίζει ότι το σημείο τοποθέτησης δεν ήταν ενδεχομένως ιδανικό. Ακολουθήσαμε την υπόδειξη της τοπικής κοινωνίας, αντιπροτείναμε τη μετακίνηση σε ένα πιο ανοικτό σημείο, αλλά δεν βρήκαμε ευήκοα ώτα.

Τα τελευταία χρόνια την είχαμε θέσει σε κατάσταση stand by, με την προοπτική να λειτουργήσει επικουρικά για τις μέρες της κακοκαιρίας, που η υδροφόρα δεν μπορούσε να προσεγγίσει την Ηρακλειά, προσθέτει.
Οι μόνοι κερδισμένοι από αυτή την αντιπαράθεση είναι οι ιδιώτες που μεταφέρουν νερό στα άνυδρα νησιά του Αιγαίου.


Τι λέει η Πολιτεία

Ο καθ ύλην αρμόδιος κρατικός λειτουργός, ο κ. Ηλίας Νόκας, προϊστάμενος στη Διεύθυνση Υδάτων Νοτίου Αιγαίου, χαρακτηρίζει ακριβή την Υδριάδα και αναφέρει στην Καθημερινη ότιτο συνολικό κόστος του έργου ήταν 2,8 εκατ. ευρώ, ένα ποσό με το οποίο θα μπορούσαν να κατασκευαστούν σταθερές αφαλατώσεις σε 20 νησιά, οι οποίες θα κάλυπταν τις ανάγκες για 12-13 χρόνια και συμπληρώνει ότι για τη συντήρησή της απαιτείται ρυμούλκηση, η οποία είναι κοστοβόρα. Πάντως η ρυμούλκηση αναμένεται να γίνει σύντομα.

Υπενθυμίζεται ότι επτά από τα δέκα άνυδρα νησιά (Πάτμος, Πανορμίτης Σύμης, Λειψοί, Λέρος, Δονούσα, Αμοργός, Κίμωλος) διαθέτουν μονάδες αφαλάτωσης, οι οποίες όμως δεν έχουν τεθεί σε λειτουργία.


Τα Συμφέροντα

Τα Δέκα ελληνικά νησιά που δεν διαθέτουν ούτε δικό τους πόσιμο νερό ούτε μονάδες αφαλάτωσης εν λειτουργία παρέλαβαν φέτος 168.100 κυβικά μέτρα νερού από τον Ιούνιο μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη σύμφωνα με όσα προβλέπει η σύμβαση που υπέγραψε ο γενικός γραμματέας Αιγαίου, Γιάννης Γιαννέλης- Θεοδοσιάδης, με τη μοναδική στη χώρα μας εταιρεία που ασχολείται με τη μεταφορά νερού, την Κυκλάδες ΙΝΕ.

Η σύμβαση προβλέπει τη μεταφορά 36.000 κυβικών μέτρων νερού στην Πάτμο, 25.600 κυβικών στην Κίμωλο, 23.500 κυβικών στην Αμοργό, 23.300 κυβικών στους Λειψούς, 17.600 κυβικών στο Καστελόριζο, 15.000 κυβικών στη Λέρο, 10.000 κυβικών στην Ηρακλειά, 7.500 κυβικών στη Δονούσα, 6.100 κυβικών στο Αγαθονήσι και 3.500 κυβικών στη Σύμη (περιοχή Πανορμίτη).

Το νερό προέρχεται από τις εγκαταστάσεις της ΕΥΔΑΠ στο Λαύριο για τις Κυκλάδες και από γεωτρήσεις στην Κάλαθο της Ρόδου για τα Δωδεκάνησα.

Το κόστος

Σύμφωνα με τη σύμβαση το κόστος της μεταφοράς είναι 10,40 Ευρώ ανά κυβικό μέτρο. Εάν οι παραδοθείσες ποσότητες είναι μικρότερες κατά 20% και πλέον, τότε ο ανάδοχος θα αποζημιωθεί με το 80% του υπολειπόμενου ποσού. Αντίστοιχα, ο ανάδοχος επιβαρύνεται με πρόστιμο για κάθε ημέρα καθυστέρησης στην παράδοση του νερού.

Το ποσό που θα καταβληθεί για την υδροδότηση των δέκα άνυδρων νησιών είναι 2,3 εκατ. Ευρώ εκ των οποίων 1,7 εκατ. Ευρώ για την περίοδο Ιούνιος-Σεπτέμβριος και ακόμα 618.000 Ευρώ για το δίμηνο Απρίλιος Μάιος.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Καθημερινής, από το 2006 μέχρι το 2014 δαπανήθηκαν 71 εκατ. Ευρώ για αυτό το σκοπό. Μόνο το 2014 δαπανήθηκαν 5,5 εκατ. Ευρώ, όταν το κόστος της εγκατάστασης μονάδων αφαλάτωσης σε όλα τα νησιά δεν ξεπερνά 3,1 εκατ. Ευρώ.

Υπολογίζεται ότι το κόστος παραγωγής πόσιμου νερού σε μια μονάδα αφαλάτωσης, την οποία θα διαχειρίζεται ένας ιδιώτης, είναι 1,5 ευρώ/κυβικό (συν 0,40 ευρώ/κυβικό ηλεκτροδότηση), ποσό πέντε φορές χαμηλότερο από τα χρήματα που πληρώνει το Κράτος για να εξυπηρετήσει τα νησιά.

Η στρεβλή κρατική (και ψηφοθηρική) υποστήριξη προς τα νησιά έχει μάλιστα συμβάλλει στην υιοθέτηση κάκιστων πρακτικών κατασπατάλησης υδάτινων πόρων τη στιγμή που στο παρελθόν οι κάτοικοι των νησιών αξιοποιούσαν και το τελευταίο κυβικό που μάζευαν με κόπο.

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Μείνε ενήμερος σχετικά με όλα τα νέα μας θέματα ακολουθώντας την σελίδα μας στο facebook!!
Πηγή Δημοσιεύσης….. 
Read More

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Η Πυραμίδα της Βοσνίας
by Webmaster - 0

Αρχαιολόγοι έχουν ξεκινήσει ανασκαφές στο Βίσοκο της Βοσνίας με τη πεποίθηση ότι ο ύψους 650 μέτρων λόφος Visocica κρύβει στην πραγματικότητα μια πυραμίδα.
Οι πρώτες εργασίες έχουν ήδη αποκαλύψει μια στενή είσοδο που οι αρχαιολόγοι εικάζουν ότι μπορεί να οδηγεί σε ένα υπόγειο δίκτυο σηράγγων. Την Παρασκευή, μια ομάδα εργατών από ένα τοπικό ανθρακωρυχείο συνόδευσε τους αρχαιολόγους και τους γεωλόγους και εξέτασε τη σήραγγα, το μήκος της οποίας υπολογίζεται στα 3,8 χλμ. Η ομάδα βρήκε δύο διασταυρώσεις με άλλες σήραγγες που διακλαδώνονται τόσο προς τα αριστερά όσο και προς τα δεξιά. Το συμπέρασμά τους είναι ότι πρόκειται για ανθρώπινη κατασκευή. «Σίγουρα δεν είναι φυσικός σχηματισμός», δήλωσε ο γεωλόγος Nadja Nukic. Οι εργάτες ανακάλυψαν ακόμη ένα επιστρωμένο υψίπεδο και ογκόλιθους που θα μπορούσαν να είναι το εξωτερικό μέρος της πυραμίδας.
Η Πυραμίδα της Βοσνίας
Ο επικεφαλής του εγχειρήματος, Semir Osmanagic, ήταν ο πρώτος που υπέθεσε ότι ο λόφος Visocica θα μπορούσε να είναι πυραμίδα. Εάν οι προβλέψεις του επιβεβαιωθούν, τότε θα πρόκειται για την πρώτη πυραμίδα που ανακαλύπτεται σε ευρωπαϊκό έδαφος. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ο λόφος μοιάζει με πυραμίδες που έχει μελετήσει στη Λατινική Αμερική.
Η Πυραμίδα της Βοσνίας
Όπως ισχυρίζεται ο Osmanagic, ο Visocica είναι κλασικό παράδειγμα πολιτιστικών επιστρώσεων: πολιτισμοί που χτίζουν πάνω στα ερείπια των προηγούμενων. Η πόλη ήταν κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους πρωτεύουσα της Βοσνίας και ένα μεσαιωνικό κάστρο στην κορυφή του Visocica αποτελούσε τη βασιλική κατοικία. Το οχυρό είχε χτιστεί πάνω από ένα παλιό παρατηρητήριο της ρωμαϊκής εποχής, το οποίο με τη σειρά του είχε κατασκευαστεί πάνω στα ερείπια αρχαίου οικισμού.

Φωτογραφίες από δορυφόρο αποκάλυψαν δύο ακόμη μικρότερους λόφους σε σχήμα πυραμίδας στην κοιλάδα του Βίσοκο και οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι οι υπόγειες σήραγγες συνδέουν τις «πυραμίδες» μεταξύ τους.

Οι εργασίες θα συνεχιστούν για περίπου έξι μήνες ακόμη, με τα πρώτα αποτελέσματα να αναμένονται μέσα στις επόμενες τρεις εβδομάδες. Δύο ειδικοί από την Αίγυπτο θα προστεθούν στο δυναμικό της ομάδας στα μέσα Μαΐου.

Μείνε ενήμερος σχετικά με όλα τα νέα μας θέματα ακολουθώντας την σελίδα μας στο facebook!!
Πηγή Δημοσιεύσης….. 
Read More

Η εποχή των πυραμίδων
by Webmaster - 0

Η Ύπαρξη και η διατήρηση Πυραμίδων από τους αρχαίους χρόνους είναι ένα θέμα που πρόσφατα έγινε ευρύτερα γνωστό και υπάρχουν πολλά στοιχεία που είναι σχετικά άγνωστα στο ευρύτερο κοινό. Πυραμίδες υπάρχουν σε πολλά μέρη της γης, οι επιστήμονες όμως ερευνούν περισσότερο τις χρονολογίες που έχουν κατασκευαστεί, τον τρόπο και τα υλικά που χρησιμοποίησαν. Δηλαδή σε ποια χώρα κατασκευάστηκε η πρώτη πυραμίδα. Για παράδειγμα, μία ανακάλυψη που έκαναν οι ερευνητές είναι:Το γεγονός ότι η πυραμίδα του Ελληνικού στο Άργος είναι αρχαιότερη από τις Αιγυπτιακές, Ο Παυσανίας μάλιστα αναφέρει ότι είναι ένα ταφικό μνημείο σε ανάμνηση της πρώτης μάχης στην οποία χρησιμοποιήθηκαν ασπίδες!!!
Η εποχή των πυραμίδων

Πού βρίσκονται οι πυραμίδες;

Μα στην Αίγυπτο, εκεί όπου πριν από 4.600 χρόνια κατασκευάστηκαν οι τρεις πιο ξακουστές, μεταθανάτιο δώρο για τους Φαραώ Χέοπα, Χεφρήνο και Μυκερίνο. Ανάλογες κατασκευές υπάρχουν και στη Λατινική Αμερική, όπου βρίσκονται οι εξίσου διάσημες προκολομβιανές πυραμίδες. Πυραμίδες υπάρχουν επίσης στην Ελλάδα, στη Μέση Ανατολή, στην Ισπανία, στην Αγγλία, στην Ιταλία, στην Κίνα και στην υπόλοιπη Ασία. Εύλογα λοιπόν προκύπτει το ερώτημα αν υπήρξε πράγματι ένας χαμένος μητρικός υπερπολιτισμός ο οποίος διέδωσε σ' ολόκληρο τον κόσμο την ιδέα των πυραμίδων, εκτός κι αν η εξάπλωσή τους στην αρχαιότητα οφείλεται σε κάποιο άλλο, μυστηριώδη λόγο.

Τα ζιγκουράτ: Προ-πυραμίδες;

Η εποχή των πυραμίδων
Οι διάφορες πυραμίδες ανά τον κόσμο δεν είναι ούτε όλες ίδιες ούτε ανήκουν στην ίδια εποχή. Στη Μεσοποταμία, στο σημερινό Ιράκ, τα λεγόμενα ζιγκουράτ άρχισαν να κατασκευάζονται από το 3500 π.Χ., σχεδόν χίλια χρόνια πριν από την εποχή που οι Αιγύπτιοι κατασκεύασαν την πρώτη τους πυραμίδα. Η τυπική βαθμιδωτή μορφή των ζιγκουράτ διαμορφώθηκε μέσα στους αιώνες με την προσθήκη νέων επιπέδων, χάρη στα οποία οι ναοί έφταναν σε μεγάλο ύψος πάνω από το έδαφος. Το πιο επιβλητικό βρίσκεται στη Βαβυλώνα και φτάνει σχεδόν τα εκατό μέτρα ύψος. "Η βαθμιδωτή μορφή του κλασικού ζιγκουράτ", εξηγεί ο Ουίλιαμ Στίμπινγκ Τζούνιορ, καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Νέας Ορλεάνης, "θα μπορούσε να έχει επηρεαστεί από τις αιγυπτιακές κατασκευές, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι πιθανό. Η χρονική περίοδος η οποία μεσολαβεί ανάμεσα στις εποχές που επικρατούσαν αυτά τα δύο αρχιτεκτονικά μοτίβα είναι πολύ μεγάλη. Όταν οι αρχιτέκτονες της Μεσοποταμίας άρχισαν να προσθέτουν επίπεδα στις αρχικές εξέδρες, οι αιγυπτιακές βαθμιδωτές πυραμίδες κατασκευάζονταν με λείες πλευρές. Η Μεγάλη Πυραμίδα ήταν 450 ετών όταν στην Ουρ κατασκευάστηκαν τα πρώτα βαθμιδωτά ζιγκουράτ". Όμως και η λειτουργία τους ήταν διαφορετική. Οι αιγυπτιακές πυραμίδες ήταν τάφοι θεοποιημένων βασιλέων, ενώ στη Μεσοποταμία ήταν απλές εξέδρες για τους ναούς που τις επιστέγαζαν.

Όμοιες, αλλά διαφορετικές

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά αρχαία μνημεία του κόσμου είναι ασφαλώς οι προκολομβιανές πυραμίδες της Κεντρικής Αμερικής. Η βαθμιδωτή μορφή τους, με εξωτερική σκάλα ή ράμπες σε μία ή περισσότερες πλευρές και με επίπεδη κορυφή, θυμίζει περισσότερο τα ζιγκουράτ παρά τις αιγυπτιακές πυραμίδες. Όπως και στη Μεσοποταμία, στην επίπεδη κορυφή τους κατασκευάζονταν μικροί ναοί ή θυσιαστήρια. Στο παρελθόν ορισμένοι υποστήριζαν ότι η ιδέα των πυραμίδων είχε μεταφερθεί στο Νέο Κόσμο από τη Μεσοποταμία ή την Αίγυπτο. "Αργότερα αυτή η υπόθεση απορρίφθηκε λόγω της χρονολόγησης και της κατασκευαστικής τεχνικής", εξηγεί ο Στίμπινγκ, προσθέτοντας ότι "τα εντυπωσιακά μνημεία της Κεντρικής Αμερικής, όπως του Γιουκατάν και της Γουατεμάλας, κατασκευάστηκαν από χώματα και πέτρες καλυμμένες με άργιλο ή ασβεστολιθικές πέτρες". Αντίθετα, στην Αίγυπτο χρησιμοποιούσαν μόνο κομμάτια από πέτρα. Μεταξύ του 2500 και του 1800 π.Χ. έκαναν την εμφάνισή τους στο Περού οι πρώτες υπερυψωμένες εξέδρες για ναούς, στην Αίγυπτο κατασκευάστηκαν πυραμίδες με λείες πλευρές και στη Μεσοποταμία τα ζιγκουράτ πήραν την κλασική τους μορφή. "Αν την ιδέα των κατασκευών με τη μορφή πυραμίδας μετέφεραν στο Περού ταξιδιώτες από κάποια χώρα της Μέσης Ανατολής", διερωτάται ο Στίμπινγκ Τζούνιορ, "γιατί οι πυραμίδες της Κεντρικής Αμερικής δεν κατασκευάστηκαν κανονικά από την αρχή;".

Οι εκατό κινεζικές πυραμίδες

Η εποχή των πυραμίδων
Οι πυραμίδες που παραμένουν σχεδόν άγνωστες στο δυτικό κόσμο είναι οι κινεζικές, γιατί η κυβέρνηση του προέδρου Γιαν Ζέμινς δεν επιτρέπει ούτε στους τουρίστες ούτε και στους ξένους μελετητές να τις επισκεφτούν. Η πρώτη φωτογραφήθηκε το 1945, στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ φαίνεται ότι υπάρχουν περισσότερες από εκατό στην πεδιάδα του Κιν Χουάν, στην ενδοχώρα της Κίνας. Κανένας δε γνωρίζει με βεβαιότητα για ποιο σκοπό κατασκευάστηκαν, φαίνεται όμως ότι προορίζονταν για τη φύλαξη των λειψάνων των Κινέζων αυτοκρατόρων, όπως συνέβαινε και με τους Φαραώ της Αιγύπτου. Η Ασία μας επιφυλάσσει κι άλλες εκπλήξεις. Μια είδηση του περασμένου Ιουνίου αναφέρει ότι κατασκευές παρόμοιες με τις πυραμίδες του Σουδάν -πιο χαμηλές και με πιο απότομες πλευρές από τις αιγυπτιακές- ανακαλύφθηκαν από μια ομάδα αρχαιολόγων σε μια ορεινή περιοχή του Ουζμπεκιστάν, στην Κεντρική Ασία. Η απρόσμενη αυτή ανακάλυψη έγινε στις περιοχές του Κασανταρίν και της Σαμαρκάνδης, στα νότια της χώρας, και οι πηγές του υπουργείου Πολιτισμού του Ουζμπεκιστάν επιβεβαίωσαν την ανακάλυψη. Οι πυραμίδες έχουν ύψος 12-15 μέτρα, περίπου το ένα δέκατο των πυραμίδων της Γκίζας στην Αίγυπτο, και είναι λείες χωρίς αναβαθμούς.

Aινίγματα για παιδιά

Αν τελικά δεν υπήρξε ένας μητρικός πολιτισμός ο οποίος δίδαξε στους διάφορους λαούς του κόσμου την κατασκευή των πυραμίδων κι αν δεν έγινε "εξαγωγή" της ιδέας από τους αρχαίους Αιγυπτίους ή τους Μεσοποτάμιους ταξιδιώτες, πώς εξηγείται η ύπαρξη κατασκευών με μορφή πυραμίδας σ' ολόκληρο τον κόσμο; Σύμφωνα με τον Στίμπινγκ, "τα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι το μοτίβο της πυραμίδας εμφανίστηκε σε διαφορετικές εποχές σε πολλές περιοχές του Νέου και του Παλαιού Κόσμου. Αυτά τα κτίσματα περιείχαν στοιχεία δανεισμένα από προηγούμενες κατασκευές της περιοχής. Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι κάθε πολιτισμός τις ανέπτυξε αυτόνομα". Όσοι δυσκολεύονται να το πιστέψουν πρέπει να λάβουν υπόψη τους την παρατήρηση που έκανε ο Αμερικανός συγγραφέας και εκλαϊκευτής Λ. Σπραγκ ντε Καμπ: "Όποιος επιθυμεί να χτίσει ένα πολύ ψηλό κτίριο χωρίς να χρησιμοποιήσει ατσάλι, στύλους και τόξα, το βρίσκει φυσικό να επιλέξει την πυραμιδοειδή μορφή για λόγους σταθερότητας". Σ' αυτή τη λύση καταλήγουν ακόμα και τα παιδιά που παίζουν με τουβλάκια κατασκευών. Η εξαιρετική σταθερότητα της πυραμιδοειδούς μορφής επέτρεψε στις συγκεκριμένες κατασκευές να φτάσουν σχεδόν ανέπαφες μέχρι τις μέρες μας, αντίθετα με άλλα ανθρώπινα έργα της προϊστορίας. Μπορούμε λοιπόν να επιβεβαιώσουμε μια αρχαία αραβική παροιμία, σύμφωνα με την οποία "ο άνθρωπος φοβάται το χρόνο, αλλά ο χρόνος φοβάται τις πυραμίδες".

Πυραμίδες στην Κίνα

Η εποχή των πυραμίδων
Πολλοί μη ενημερωμένοι πιστεύουν ότι οι πυραμίδες αποτελούν μια αποκλειστικότητα περιοχών όπως η Αίγυπτος και η Νότιος Αμερική. Είναι γνωστό όμως ότι στην Ελλάδα έχει βρεθεί πλήθος από πυραμίδες, όπως επίσης και σε περιοχές που κανείς δε θα πίστευε πως είναι δυνατό να υπάρχουν (Σιβηρία, Γαλλία, Καμπότζη, Ιρλανδία, Φλόριντα, Αριζόνα, Μοντάνα και Ιλινόις των ΗΠΑ, Ιμαλάια,..).
Από τις πιο εντυπωσιακές αλλά και λιγότερο γνωστές βρίσκονται στην Κίνα. Οι πρώτοι που τις «ανακάλυψαν» ήταν δυο αυστραλοί έμποροι, στις αρχές του 20ού αιώνα.
Πολύ αργότερα, τον Ιούλιο του 1945, μετά από μια πτήση πάνω από τα εδάφη της επαρχίας Σένσι της Κίνας, κοντά στο Xian, ο James Gaussman πρόσεξε περιοχές με υπερυψωμένα εδάφη και έπειτα από πολλές επαναλαμβανόμενες πτήσεις του διαπίστωσε πως επρόκειτο για πλήθος πυραμίδων που έδειχναν να είναι σκεπασμένες με χώμα. Πήρε φωτογραφίες, έπρεπε όμως να περιμένει τον εκδημοκρατισμό της χώρας ώστε να πάρει άδεια για να επαληθεύσει τις παρατηρήσεις του.

Τον Οκτώβριο του 1994, ο Hartwig Hausdorf, ερευνητρής και συγγραφέας σχετικός με τις πυραμίδες, πήρε με ειδική άδεια από τον Chen Jian Li, υψηλό αξιωματούχο της Κίνας, μια πρόσκληση να επισκευθεί τη συγκεκριμένη περιοχή. Ήρθε σε επαφή με αρχαιολόγους του Πανεπιστημίου Bei Jing, ωστόσο αυτοί ήταν αρκετά συγκρατημένοι και λιγομίλητοι, κάτι που έδειχνε ότι προφανώς οι αρχαιολόγοι είχαν ως αποστολή τους να μη δώσουν στοιχεία και έκταση στο θέμα… Παρ’ όλα αυτά, ο Hausdorf κατάφερε να επισκευθεί και να δει από κοντά τις πυραμίδες, τον αριθμό των οποίων υπολόγισε στις 900.

Ορισμένες από τις πυραμίδες αυτές βρίσκονται σήμερα σε αξιολύπητη κατάσταση, αφού καταστράφηκαν ή λεηλατήθηκαν από τους εκάστοτε γεωργούς της περιοχής. Είναι σχεδόν στο σύνολό τους κατασκευασμένες από πηλό και χώμα και όχι από λίθους, και κάποιοι γεωργοί είχαν μάλιστα φτάσει στο σημείο να αφαιρούν υλικά πάνω από τις πυραμίδες για την περιποίηση των κτημάτων τους. Ο Hausdorf δυσκολεύθηκε πολύ να ανανεώσει την άδειά του για τις έρευνες που πραγματοποιούσε. Η κινέζικη κυβέρνηση έγινε πλέον (σήμερα) υπερπροστατευτική σχετικά με τους τόπους αυτούς, μην επιτρέποντας πια καμιά έρευνα ή ανασκαφή. Όπως εκμυστηρεύθηκε στον Hausdorf ένας κινέζος αρχαιολόγος, ο Xia Nai, οι ανασκαφές θα πραγματοποιηθούν από τη μέλλουσα νέα γενιά των κινέζων επιστημόνων.

Περίεργο σεβασμό δείχνουν οι κινέζοι για τους απογόνους τους, φυτεύοντας κωνοφόρα δέντρα πάνω στις πυραμίδες τους! Η κινέζικη κυβέρνηση φύτευσε ταχείας ανάπτυξης κωνοφόρα στις πυραμίδες, έτσι ώστε σε 20 χρόνια κανείς να μη μπορεί να πει εάν πρόκειται για πυραμίδες ή για φυσικούς λοφίσκους με δέντρα πάνω της… (Μήπως αυτό θυμίζει σε κάποιους από εσάς κάτι ανάλογο με τις ελληνικές πυραμίδες στην ελληνική επαρχία;)

Η Μεγάλη Λευκή Πυραμίδα.

Η εποχή των πυραμίδων
Όλες οι πυραμίδες, με εξαίρεση μιας στα βόρεια, έχουν πλάτος που ποικίλει από 25 έως 100 μέτρα. Εκείνη που βρίσκεται στα βόρεια, στην κοιλάδα Κιν Λιν, ονομάσθηκε «Η Μεγάλη Λευκή Πυραμίδα». Είναι τεράστια, με ύψος γύρω στα 300 μέτρα. Εκείνο που παρουσιάζει ενδιαφέρον σχετικά με την πυραμίδα αυτή είναι ο λόγος για τον οποίο η κινέζικη κυβέρνηση δεν έδωσε άδεια στον Hausdorf να βρεθεί εκεί προκειμένου να πραγματοποιήσει τις έρευνές του. Στους γύρω χώρους που περιβάλλουν το θαύμα αυτό, η κυβέρνηση έφτιαξε μια βάση εκτόξευσης του πυραύλου του διαστημικού προγράμματος της χώρας και, φυσικά, η περιοχή απαγορεύεται στους επισκέπτες…

Τι ηλικία έχουν αυτές οι πυραμίδες; Ο καθηγητής Wang Shiping από το Xian θεωρεί ότι χτίσθηκαν το 4.500 π.Χ.

Σύμφωνα με τα χρονικά του Sima Qian, ο οποίος έζησε από το 145 π.Χ. ως το 86 π.Χ., μια από τις πυραμίδες χτίσθηκε από 700.000 άνδρες έτσι ώστε να κλείσει μέσα της τη σωρό του αυτοκράτορα Huangdi ο οποίος είχε κατακτήσει την περιοχή. Η πυραμίδα αυτή, αποτελούσε την κεντρική πυραμίδα και είχε (σύμφωνα με τα χρονικά) την ιδιαιτερότητα να περιλαμβάνει ένα σύστημα ασφαλείας πολύ προηγμένο για την εποχή, που περιελάμβανε ενεργοποιητές παγίδων. Είχε όμως ακόμα μια ιδιαιτερότητα: ακουμπούσε πάνω σε μια «λίμνη» από υδράργυρο. Ο Hartwig Hausdorf έκανε αναλύσεις του εδάφους στην περίμετρο των κτισμάτων αυτών και βρήκε πράγματι μια ανεξήγητη περιεκτικότητα υδραργύρου στο χώμα…

Η διαφορά στη χρονολόγηση των πυραμίδων, μέσα από τις εκτιμήσεις του Wang Shiping και των χρονικών του Sima Qian, θέτει, όπως και στην περίπτωση των αιγυπτιακών πυραμίδων και της Σφίγγας, ένα αναμφίβολα σημαντικό πρόβλημα. Το ερώτημα είναι αν τα κτίσματα αυτά έχουν ανεγερθεί σχετικά πρόσφατα ή αντιθέτως πριν από πολλά πολλά χρόνια και απλώς «επαναλειτούργησαν» από τους αρχαίους άρχοντες της περιοχής.

Όμως, υπάρχει ακόμα ένα γεγονός πολύ περίεργο και εκείνο που αποτελεί ίσως τον καλύτερο τρόπο για να πεισθούμε περί αυτού είναι να παρατηρήσουμε τις πιο κάτω φωτογραφίες.

Η πρώτη φωτογραφία είναι μια κινέζικη πυραμίδα, ενώ η δεύτερη είναι μια φωτογραφία της πυραμίδας του Τεοτιχουακάν στο Μεξικό. Μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε την ομοιότητά τους! Ωστόσο, υπάρχει ένας ολόκληρος Ειρηνικός Ωκεανός ανάμεσα στις δυο αυτές ηπείρους. Η ομοιότητα όμως είναι εκπληκτική: ίδια κλίση εμπρός από τα εμπρός και από τα πλάγια, ίδια πατώματα ή επίπεδα!
Η εποχή των πυραμίδων
Πως μπορεί κανείς να εξηγήσει αυτήν την ομοιότητα; Πρόκειται για απλές συμπτώσεις; Μήπως οι νόμοι της γεωμετρίας οδηγούν ακόμα και τους πιο απομακρυσμένους πολιτισμούς να εφαρμόσουν τις ίδιες τεχνικές κατασκευής των κτισμάτων, όπως για παράδειγμα ότι χρειάζεται μια συγκεκριμένη γωνία ώστε μια πυραμίδα να «κρατηθεί» όρθια;
Η εποχή των πυραμίδων
Ή μήπως τα κτίσματα αυτά αποτελούν έργα ενός και μόνο πολιτισμού, υπερπροηγμένου κάποτε, αλλά εξαφανισμένου εδώ και χιλιάδες χρόνια; Ή, όπως κάποιοι πιστεύουν, έργα μιας εξωγήινης φυλής που αποίκησε κάποτε τον πλανήτη Γη;

Μυστήρια που παραμένουν άλυτα... Μήπως είναι δώρα των Θεών

Ο μέσος σύγχρονος άνθρωπος πιστεύει πως η εποχή μας έχει δώσει απαντήσεις και σε αυτά. Ο πλούτος των γνώσεων, που έχει συλλέξει μέσα από πορεία αιώνων, φθάνοντας στα τελευταία επιτεύγματα της τεχνολογίας καθώς και η ανθρώπινη δράση στα διάστημα, τον κάνουν να ατενίζει το μέλλον με σιγουριά. Γνωρίζει πάρα πολλά για το παρόν και το κοντινότερο παρελθόν. Έφτασε σε σημείο, να σχεδιάζει στο μέλλον την ίδρυση αποικιών στη Σελήνη και σε άλλους πλανήτες πέρα από τη Γη. Ξέρει όμως ποιο ήταν πραγματικά το παρελθόν του;;

Η ιστορική γνώση σταματά περίπου πριν 10.000 χρόνια! Αλλά και κατά τους ιστορικούς χρόνους δεν είναι λίγες οι φορές που η επιστήμη της αρχαιολογίας μας παρουσιάζει ανεξήγητα γεγονότα.. Μέχρι σήμερα κανένας επιστήμονας δεν έχει καταφέρει να δώσει μια πειστική εξήγηση για την άγνωστη δύναμη των Πυραμίδων της Αιγύπτου. Αμέτρητα πειράματα που έχουν γίνει σε αυτές, επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι στις Πυραμίδες της Αιγύπτου τα βακτηρίδια σκοτώνονται, η σήψη σταματά και η οργανική ύλη μουμιοποιείται. Σ' ένα από τα πειράματα τοποθετήθηκαν για 13 ημέρες σε πυραμίδες ψάρια. Αυτά δεν σάπισαν αλλά αφυδατώθηκαν χάνοντας τα 2/3 του βάρους τους. Αυτό το φαινόμενο παρουσιάζεται σε όλες τις πυραμίδες, εφόσον αυτές είναι προσανατολισμένες ακριβώς στον άξονα Βορρά-Νότου, είναι τετράπλευρες και έχουν συγκεκριμένες αναλογίες.

Ένας Αμερικάνος επιστήμονας ο Πατ Φλάναγκαν, που επίσης ερεύνησε το περίεργο αυτό "φαινόμενο της πυραμίδας", κατέληξε στο συμπέρασμα πως οι Πυραμίδες της Αιγύπτου με το ίδιο το σχήμα τους λειτουργούν ως "συσκευές" που συλλέγουν κοσμική ενέργεια! Γιγάντιοι συσσωρευτές όπου μέσα σε αυτούς σύμφωνα με τον Πατ Φλάναγκαν, μεταβάλλονται οι διηλεκτρικές ιδιότητες της ύλης.

Ονομάζει "διηλεκτρική ενέργεια" την διαφορά δυναμικού ανάμεσα στο στατικό ηλεκτρισμό και εκείνον της επιφάνειας των σωμάτων, και επισημαίνει ότι η ενέργεια των πυραμίδων και τα ηλεκτρικά πεδία που δημιουργούν μπορούν να παγώσουν στιγμιαία ένα κομμάτι ατσάλι με θερμοκρασία χιλίαδων βαθμών. Μια ομάδα επιστημόνων που φωτογράφισαν με υπέρυθρες ακτίνες τη Μεγάλη Πυραμίδα διαπίστωσαν την παρουσία ενός περίεργου φαινόμενου: Από την κορυφή της εκτινάσσονται χοάνες φωτεινής ενέργειας!!

Ποιός έδωσε τη γνώση για την κατασκευή των Πυραμίδων στον άνθρωπο; Ήταν δώρο των "Θεών" ή η ανθρώπινη εξέλιξη δεν ήταν ακριβώς αυτή που γνωρίζουμε σήμερα; Είχε δηλαδή ο άνθρωπος στο παρελθόν του γνώσεις παρόμοιες με αυτές που έχει σήμερα; Γνώσεις που για αδιερεύνητους λόγους χάθηκαν για πάντα έως ότου άρχισε να τις ξαναανακαλύπτει βάση της εξέλιξης; Αυτές τις υποθέσεις ενισχύουν και άλλα γεγονότα, όπως αυτά στην άλλη μεριά του Ατλαντικού και την ιστορία των Μάγιας, όπου μελετητές υποστηρίζουν ότι έζησαν και ανέπτυξαν πολιτισμό από το 3113πΧ. έως την υποδούλωσή τους από τους Αζντέκους τον 14ο αι. μΧ.

Το μεγάλο πεδίο των Πυραμίδων στο Τεοτιχουακάν με τις Πυραμίδες του Ήλιου και της Σελήνης 50 χιλιόμετρα Βόρεια του Μεξικού, όπου καλύπτει μία επιφάνεια 20 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι άλλο ένα μυστήριο. Όλα τα κτίρια έχουν κατασκευαστεί σε σχέση με αστερισμούς. Το παλαιότερο κείμενο για το Τεοτιχουακάν μας εξιστορεί πως εκεί συγκεντρώθηκαν οι "Θεοί" και έκαναν συμβούλιο για τον άνθρωπο, πριν ακόμα υπάρξει ο homo Sapiens. Αλλά και για την κλιμακωτή Πυραμίδα στο Χιχέν Ιτζα του Μεξικού όπου κάθε πέτρα του Οικοδομήματος έχει τοποθετηθεί σύμφωνα με αστρονομικούς υπολογισμούς δεν υπάρχει πειστική απάντηση.

Στο Palenk, (ένα αρχαίο κράτος στο Μεξικό), βρέθηκε το 1935 μία παράσταση χαραγμένη σε λίθο, που είναι πιθανότατα ο θεός Κουκουμάτς. Χωρίς φαντασία θα μπορούσε να πειστεί και ο πιο καχύποπτος , πως στο αρχαίο σχέδιο πάνω στην πέτρα απεικονίζεται ένα ανθρώπινο ον, να κάθεται με το κορμί γερμένο προς τα εμπρός, έχοντας την στάση οδηγού σε αγώνες. Φαίνεται να χειρίζεται μια σειρά από ακαθόριστα όργανα, έχοντας την φτέρνα του αριστερού του ποδιού πάνω σε κάτι που μοιάζει με πετάλι. Το όχημα είναι μυτερό μπροστά, ενώ πίσω τελειώνει σε γλώσσες από φλόγες, δίνοντας την εντύπωση του πυραύλου ακόμα και σε ένα παιδί.. Οι Μάγιας είχαν καλά φυλαγμένες ως ιερές παραδόσεις, την αστρονομία, τα μαθηματικά , τα ημερολόγια. Οι "Θεοί" τους έδωσαν αυτές τις γνώσεις και οι οι ιερείς τους που τις παρέλαβαν, τις διαφύλαξαν και δημιούργησαν μια μεγαλόπρεπη θρησκεία, αυτή του Κουκουλκάν, δηλαδή του "Ιπτάμενου Φιδιού". Βάση αυτής της θρησκείας δημιουργήθηκαν και οι θαυμάσιες Πυραμίδες τους στην Κεντρική Αμερική, περιμένοντας πως οι θεοί μια μέρα θα επιστρέψουν όπως είχαν δώσει τον λόγο τους. Τι δηλώνουν όλα αυτά; Άραγε ο συσχετισμός όλων αυτών με τα διαστημικά ταξίδια είναι ανόητες φαντασιώσεις;

Ποιος μπορεί να εξηγήσει την ύπαρξη των αρχαίων χαρτών ηλικίας 11.000 ετών που στις αρχές του 18ου αιώνα, ο Πίρι Ράις, αξιωματικός του τουρκικού ναυτικού, ανακάλυψε στην ανατολή σε κάποιον ιερό ναό;

Αυτοί δόθηκαν προς μελέτη στον Αμερικάνο χαρτογράφο Άρλιγκτον Μάλερυ. Ο τελευταίος έκανε την καταπληκτική ανακάλυψη πως οι χάρτες ήταν απόλυτα ακριβείς, όχι μόνο στο χώρο της Μεσογείου και της Νεκράς Θάλασσας αλλά περιείχαν ακόμη περιοχές της Γης, σχεδιασμένες με τρομερή ακρίβεια προσέγγισης, σαν και αυτές της Βορείου και Νοτίου Αμερικής, καθώς και το διάγραμμα της Ανταρκτίδος, δημιουργώντας έτσι τεράστια ερωτηματικά για την προσέλευση των χαρτών, αφού μόλις το 1952 ανακαλύφθηκαν στην Ανταρκτική οροσειρές, οι οποίες βρίσκονταν ήδη σημειωμένες στους χάρτες που ανακάλυψε ο Ράις!! Οι χάρτες δεν απεικονίζουν μόνο το περίγραμμα των ηπείρων αλλά περιέχουν και την τοπογραφία του εσωτερικού αυτών και των χωρών τους. Οροσειρές, νησιά, ποτάμια, ήταν σημειωμένα με την μεγαλύτερη ακρίβεια.

Οι μελέτες του καθηγητή Τσάρλς Χαπγκουντ το 1960 σχετικά με τους χάρτες, μας εξηγούν πως τα πρωτότυπα που αντιγράφουν οι χάρτες πρέπει να ήταν φωτογραφίες που έχουν ληφθεί από πάρα πολύ μεγάλος ύψος. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι παρατηρείται στους χάρτες σχεδιασμένο ένα δίκτυο συνισταμένων καθώς και επιμήκυνση των ηπείρων που δεν βρίσκονται ακριβώς κάτω από το σημείο που έγινε η φωτογράφηση. Η σφαιρική μορφή της Γης δίνει αυτή την εντύπωση στις αεροφωτογραφίες. Οι ήπειροι που είναι κάπως απομακρυσμένες από το κέντρο της φωτογραφίας παρουσιάζονται να "βυθίζονται" προς τα κάτω και παρουσιάζονται παραμορφωμένες. Ο θρύλος λέει πως κάποιος "θεός" χάρισε αυτούς τους χάρτες σε έναν αρχιερέα. Όμως ποιος "θεός" θα είχε δώσει πριν 11.000 χρόνια τέτοιους χάρτες ακριβείας στον άνθρωπο;

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν κάποτε δήλωσε: "Στις μέρες μας οι παλιές συσκευές ξανανακαλύπτονται και τα αρχαία πειράματα γίνονται για άλλη μια φορά". Αλήθεια τελικά ποια εξήγηση υπάρχει για τα παράδοξα και μυστήρια που μένουν ως σήμερα ανεξήγητα;
Οι "Θεοί" έδωσαν υπόσχεση πως θα επιστρέψουν! Θα γυρίσουν άραγε κάποτε; Ποιος είναι ο μύθος και ποια η πραγματικότητα;

Π Υ Ρ Α Μ Ι Δ Ε Σ

« Έχουμε να κάνουμε με ένα μυστήριο που βρίσκεται πέρα από την κοινή λογική.» Δρ. Γκοχέντ, του Πανεπιστημίου του Καΐρου.

Αυτό το μυστήριο λοιπόν, τις αινιγματικές Πυραμίδες, θα προσπαθήσουμε να ξεδιαλύνουμε ταξιδεύοντας στο παρελθόν συλλέγοντας γεγονότα, θρύλους και αποτελέσματα από έρευνες. Πότε κατασκευάστηκαν και από ποιον; Με τι υλικά και μέσα ; Και τέλος, ποιος ο λόγος κατασκευής τους;

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΩΝ ΠΥΡΑΜΙΔΩΝ

Αρκετοί αρχαιολόγοι, ερευνητές και συγγραφείς, έχουν διατυπώσει άπειρες φορές τα παραπάνω ερωτήματα σχετικά με τις πυραμίδες της Αιγύπτου. Τα πράγματα ίσως είναι πολύ πιο πολύπλοκα απ’ ότι αρχικά φαίνεται. Και ξεκινάω με το πρώτο ερώτημα: πότε πραγματικά κατασκευάστηκαν; Πολλοί ερευνητές πιστεύουν πως οι πυραμίδες ( μαζί με την Σφίγγα) κατασκευάστηκαν γύρω στο 2.800 π.Χ. και από τις δυναστείες των Φαραώ. Είναι όμως έτσι; Μάλλον όχι, αφού πλήθος από ευρήματα και αποκαλύψεις, μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως οι πυραμίδες είναι παλαιότερες απ’ όσο νομίζουμε.
Η εποχή των πυραμίδων
Κατ’ αρχήν αξίζει να αναφερθεί ότι σε κανένα κείμενο των Αιγυπτίων, δεν αναφέρεται τίποτα για τον τρόπο κατασκευής των πυραμίδων. Οι Αιγύπτιοι-αν υποθέσουμε πως ήταν οι κατασκευαστές- δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τον τρόπο κατασκευής των πυραμίδων; Προσωπική μου γνώμη είναι πως δεν μπορούσαν να τον εξηγήσουν, αφού οι πυραμίδες προϋπήρχαν των Αιγυπτίων. Αναφέρω μερικούς ιστορικούς και ερευνητές που με βεβαιότητα μας δείχνουν τον πραγματικό χρόνο κατασκευής των πυραμίδων καθώς και τους πιθανούς κατασκευαστές των :

Ο Άραβας ιστορικός Αμπού Μπάχλι μεταφράζοντας τις επιγραφές που βρίσκονται στο εσωτερικό της μεγάλης πυραμίδας, συμπεραίνει πως αυτές κατασκευάστηκαν την εποχή που ο αστερισμός της Λύρας βρισκόταν στον αστερισμό του Καρκίνου, δηλαδή γύρω στο 73.000 π.Χ., την εποχή του θεού Ουρανού. Μέχρι στιγμής, οι θεωρίες του παραμένουν ανοιχτές.

Ο Ιμπ Μπαλούσι τοποθετεί την κατασκευή της πυραμίδας το 25.000, εποχή του θεού Κρόνου, με αρχιτέκτονα τον θεό Ερμή. Είναι γνωστή δε η λατρεία των Αιγυπτίων προς τον Έλληνα θεό ( ας θυμηθούμε και τον Ερμή τον Τρισμέγιστο) .

Επίσης, ο Ηρόδοτος γράφει πως οι πυραμίδες κατασκευάστηκαν πριν το 11.000 και τέλος, ο Άραβας Αλ Μασούντι γράφει πως κατασκευάστηκαν από τον Μεγάλο Σουρίντ (Σείριο) το 10.000.
Η εποχή των πυραμίδων

ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ

Η μεγάλη πυραμίδα του Χέοπα – που είναι και η μεγαλύτερη από όλες- αποτελείται από 2.300.000 ογκόλιθους βάρους από 3 ως 18 τόνους. Η κοπή όμως των ογκολίθων γίνεται με σιδερένια εργαλεία ενώ οι Αιγύπτιοι και μετά το 2.800 είχαν χάλκινα οπότε δεν μπορούσαν να κόψουν τις πέτρες. Ο αρχαιολόγος Έβανς, που ανακάλυψε τα ανάκτορα της Κνωσού στην Κρήτη, είπε ότι βρήκε ευρήματα κάτω από τα ανάκτορα που βεβαιώνουν την χρήση σιδήρου από το 10.000 π.Χ. από τους Κουρήτες ή Κρήτες. Επίσης, ακόμα αίνιγμα παραμένει ο αριθμός του εργατικού δυναμικού. Ο Χέοπας βασίλεψε για 22 χρόνια και 11 μήνες ακριβώς και σύμφωνα με τους ιστορικούς έφτιαξε την πυραμίδα ώστε να «βασιλέψει εκεί μετά τον θάνατό του, στον κόσμο των νεκρών». Αν υποθέσουμε ότι οι εργάτες δούλευαν 7 ημέρες την εβδομάδα και έκοβαν 100 ογκόλιθους την ημέρα (!), τότε για την κοπή των 2.300.000 τεμαχίων θα χρειάστηκαν το λιγότερο 62 χρόνια αδιάκοπης εργασίας. Δηλαδή ο Χέοπας για να προλάβει τον τάφο του , θα έπρεπε να κόβει τριπλάσιους ογκόλιθους με τριπλάσιο αριθμό εργατών! Μια εξήγηση που θεωρείται ως πιθανή, είναι οι πέτρες να μην κόπηκαν αλλά να κατασκευάστηκαν επί τόπου, μέσα σε τεράστια καλούπια. Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί γνώσεις άριστης γεωμετρίας και χημείας, κάτι που την εποχή της κατασκευής των πυραμίδων, κατείχαν μόνο οι Έλληνες.

Όσον αφορά τους λόγους κατασκευής, τα πράγματα είναι το ίδιο ανεξήγητα. Η θεωρία που επικρατούσε μέχρι στιγμής, ήταν φυσικά πως χρησίμευαν για τάφοι των Φαραώ. Και αυτή όμως αντικρούεται από κάποια ευρήματα στο χώρο των ανασκαφών στη Γκίζα, αφού δεν βρέθηκαν ούτε μούμιες ούτε επιγραφές ούτε τίποτε άλλο. Και πάλι η πυραμίδα του Χέοπα βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής. Δεν χρησίμευε για τάφος και έχει τα παρακάτω αριθμητικά χαρακτηριστικά : αποτελεί πρώτο μεσημβρινό και οι διαστάσεις της είναι υποπολλαπλάσια της

1. Πρόκειται για γεωδαιτικό σημείο, αφού απόστασης των δύο πόλων ( όχι των μαγνητικών) της γης.

2. Αποτελεί αστρονομική αναφορά της ακριβούς διαρκείας ενός αστρικού έτους, των αποστάσεων μεταξύ γης-ήλιου και γης- σελήνης.

3. Είναι μνημείο αφιερωμένο στον αριθμό π=3,14 και στον αριθμό φ=1.618, την γνωστή Χρυσή Τομή. Η ακρίβεια γενικά των μνημείων, είναι σχεδόν…βασανιστική.

Επίσης στις πυραμίδες υπάρχουν στους υποτιθέμενους νεκροθαλάμους και…αεραγωγοί ( σύμφωνα με τους Αιγυπτίους αρχαιολόγους) με μια σημαντική λεπτομέρεια: φαίνεται να έχουν τέτοια κατεύθυνση ώστε να «βλέπουν» συγκεκριμένους αστερισμούς! Στο θάλαμο του βασιλέως οι αεραγωγοί είναι στραμμένοι προς τον αστερισμού του Δράκοντα και του Ωρίωνα , μήπως τότε συμβαίνει κάτι άλλο;

Μείνε ενήμερος σχετικά με όλα τα νέα μας θέματα ακολουθώντας την σελίδα μας στο facebook!!
Πηγή Δημοσιεύσης….. 
Read More

Η πυραμίδα του Kukulcan
by Webmaster - 0

Η πυραμίδα του Kukulcan χτίστηκε από τους Μάγιας γύρω στο 800 μ.Χ.
Έχει ύψος 25 μέτρακαι δεσπόζει στον αρχαιολογικό χώρο του Chichen-Itza.
Το μνημείο αυτό στην πραγματικότητα υπήρξε το (πέτρινο) ημερολόγιο των Μάγιας, παρόλο που αργότερα ονομάστηκε "το κάστρο" (El Castillo).Καθεμιά από τις 4 σκάλες μία σε κάθε πλευρά της πυραμίδας-έχει 91 μικρά και απότομα σκαλιά.
Αν στο άθροισμα των σκαλιών (364) προσθέσουμε και το τελευταίο διάζωμα σχηματίζουμε τον αριθμό των ημερών του έτους.
Η πυραμίδα του Kukulcan
Τα 9 διαζώματα σε κάθε έδρα χωρίζονται στη μέση από τη σκάλα σχηματίζοντας 18 τμήματα που αντιπροσωπεύουν τους 18 μήνες (με 20 ημέρες ο καθένας) του ημερολογίου των Μάγιας.
Σε κάθε ισημερία (21 Μαρτίου και 21 Σεπτεμβρίου) παρατηρείται στη βόρεια πλευρά ένα παράξενο φαινόμενο.
Το φώς του ήλιου συνδυάζεται με τις σκιές και δημιουργούν μια σειρά από τρίγωνα.Το φαινόμενο διαρκεί περίπου 3
ώρες.

1) El Castillo: Σε κάθε πλευρά επίσης, αναγράφονται οι 20 μήνες καθώς και 13 έτη. 4 πλευρές x 13 έτη μας κάνουν 52 έτη. Οι Μάγια πίστευαν πως κάθε 52 έτη ολοκληρώνεται μια σημαντική περίοδος.
Η πυραμίδα του Kukulcan
Ο Θεός Gukumatz, ένας από τις τρεις ομάδες θεών που δημιούργησαν τη γη και την ανθρωπότητα, αναφέρεται ως φτερωτό φίδι, το κεφάλι του οποίου βρίσκεται στο πρώτο σκαλί και η ουρά του στο τελευταίο. Ο Gukumatz ή Kukulcan ήρθε από τον ωκεανό και κάποια στιγμή επέστρεψε σε αυτόν. Σύμφωνα με τους θρύλους των Μάγια, θα επανέλθει στη γη στο τέλος των ημερών.
Κατά το Equinoccio, που είναι οι ισημέριες στις 21 Μαρτίου και στις 22 Σεπτεμβρίου κάθε έτους, λαμβάνει χώρα η Fiesta del Sol. Λόγω της εκπληκτικής για εκείνα τα χρόνια ευθυγράμμισης της πυραμίδας, στην κορυφή της κατά τις ημέρες εκείνες γίνεται ένα μαγικό παιχνίδι φωτός και σκιάς.

2) Cenote: Το πηγάδι των θυσιών Θενότε στην πόλη Τσιτσέν Ιτζά των Μάγια, στη χερσόνησο Γιουκατάν στο Μεξικό. Χρησίμευε ως δεξαμενή πόσιμου ύδατος. Ευρήματα από ανθρώπινα οστά και κοσμήματα στο βάθους 55 μέτρων πηγάδι, επιβεβαιώνουν τις θυσίες νεαρών παρθένων στον θεό της βροχής Τσάακ.
Κατά την επίσκεψή μου στο El Castillo, δεχτήκαμε ιδιαίτερα έντονη βροχή, γεγονός που σχολιάστηκε από τους εκεί εργαζόμενους ντόπιους ως ευλογία από τον θεό Τσάακ.
3) Γήπεδο Μάγια: Οι Maya ήταν λαός που αγαπούσε τον αθλητισμό και στον συγκεκριμένο χώρο, τέλειας ακουστικής, κατά την ισημερία έπαιζαν ένα επικίνδυνο παιχνίδι με μια σφαίρα η οποία δεν έπρεπε να πέσει κάτω γιατί συμβόλιζε τη γη και την τροχιά της. 2 Ομάδες αθλητών αγωνίζονταν και το έπαθλο ήταν η θυσία του εκστασιασμένου αρχηγού της νικήτριας ομάδας!

Μείνε ενήμερος σχετικά με όλα τα νέα μας θέματα ακολουθώντας την σελίδα μας στο facebook!!
Πηγή Δημοσιεύσης….. 
Read More

Πελασγικές Πυραμίδες στην Κίνα
by Webmaster - 1

Το 1994 ο Γερμανός ερευνητής Χάρτιγκ Χάουσντορφ επισκέφθηκε την Κίνα, ό­που ταξιδεύοντας στην επαρχία Σενσί της Κεντρικής Κίνας, ανακάλυψε την ύπαρξη πυρα­μίδων οι οποίες ήταν άγνωστες στον δυτικό κόσμο. Το χρονικό της ανακαλύψεως ξεκινάει το 1912 και έχει ως εξής.
Την εποχή εκείνη δύο αυστραλοί έμποροι ταξίδευαν στις απέραντες πεδιάδες του Κιν-Τσαν, στην επαρχία Σενσί της Κεντρ. Κίνας. Εκεί ανακάλυ­ψαν την ύπαρξη άνω των εκατό πυραμίδων. Όταν ρώτησαν τον ηγούμενο ενός τοπικού βουδιστικού μοναστηριού γι' αυτές, τους πληροφόρησε ότι σύμφωνα με τα αρχεία της μονής, οι πυραμίδες αυτές θεωρούνταν πολύ αρχαίες.
Πελασγικές Πυραμίδες στην Κίνα
Τα αρχεία αυτά, όπως τους είπε, ήταν ηλικίας τουλάχιστον 5.000 ετών, οπότε από τη στιγμή που μνημόνευαν τις πυραμίδες ως «πολύ αρχαίες», αντιλαμβάνεται κανείς το πόσο παλαιές θεωρούνταν. Συνεχίζοντας, είπε στους εμπόρους ότι είχαν κτισθεί την εποχή που βασίλευαν στην Κίνα οι Αρχαίοι Αυτοκράτορες, οι οποίοι εθεω­ρούντο ως υιοί Θεών και έφθαναν στην περιοχή με πύρινους ιπτάμενους δράκοντες. Όλα αυτά οι δύο έ­μποροι τα σημείωσαν στο ημερολόγιο τους, κανείς όμως εκείνη την εποχή δεν ασχολήθηκε με το θέμα.
Τον Μάρτιο του 1994 ο Χάουσντορφ που εί­χε διαβάσει το ημερολόγιο τους έφθασε στην περιοχή αυτή που συμπεριλαμβάνεται στις απαγορευμέ­νες περιοχές της πόλεως Ξιαν του Σενσί, κατορθώ­νοντας να λάβει άδεια από την κινεζική κυβέρνηση να περιηγηθεί στην περιοχή. Πράγματι βρήκε τις θρυλούμενες πυραμίδες και φωτογράφησε μερικές από αυτές, ενώ τον Οκτώβριο του 1994 επέστρεψε στην περιοχή έχοντας μαζί του και βιντεοκάμερα με την οποία τράβηξε ταινία διάρκειας 18 λεπτών. Πα­ρακολουθώντας προσεκτικά την βιντεοταινία και με βάση τις παρατηρήσεις που είχε διεξάγει επιτοπίως, υπολόγισε ότι υπάρχουν πάνω από εκατό πυραμί­δες σε μία έκταση 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, τις οποίες και περιγράφει.
Οι πυραμίδες είναι φτιαγμένες από άργιλο και χώμα, όχι πέτρινες, με το πέρασμα όμως των αι­ώνων το υλικό κατασκευής έχει σκληρύνει αρκετά. Αρκετές είναι κατεστραμμένες είτε από την διάβρω­ση, είτε επειδή οι τοπικοί αγρότες καλλιεργούσαν πάνω τους και γι' αυτόν τον λόγο φαίνονται εκ πρώ­της όψεως ως φυσικοί λόφοι με δέντρα και βαθμιδω­τές καλλιέργειες. Από τις φωτογραφίες όμως που έ­φερε ο Χάουσντορφ είναι ολοφάνερο ότι δεν πρόκει­ται για φυσικούς σχηματισμούς, αλλά για ανθρώπινα κατασκευάσματα. Πολλές έχουν επίπεδη κορυφή, σε μερικές όμως υπάρχουν μικρά ιερά στην κορυφή. Το ύψος τους κυμαίνεται από 25 έως εκατό μέτρα και βρίσκονται όλες στην πεδιάδα του Κιν - Τσαν. Όλες
εκτός από μία που βρίσκεται βορειότερα στην κοιλά­δα Κιν-Λιν και είναι γνωστή ως η «Μεγάλη Λευκή Πυραμίδα». Η πυραμίδα αυτή έχει κολοσσιαίες δια­στάσεις με ύψος που πλησιάζει τα 300 μέτρα και ο Χάουσντορφ την θεωρεί μητρική πυραμίδα των υπο­λοίπων. Υπάρχει επίσης και μία πέτρινη πυραμίδα στο Σαντόγκ με ύψος περί τα 17 μέτρα, η οποία κατά τον Χάουσντορφ είναι κτισμένη με βάση τον Χρυσό Λόγο (Δηλαδή τον αρμονικό αριθμό φ=1,618 της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής).
Πελασγικές Πυραμίδες στην Κίνα
Κατά την διάρκεια της έρευνας του ο Χάουσντορφ συνάντησε αρκετές δυσκολίες από τις κινε ζικές αρχές για να πάρει άδεια συνεχίσεως των ερευνών του, ενώ δεν του επετράπη να ερευνήσει την Μεγάλη Λευκή Πυραμίδα, επειδή όπως αυτός υποθέτει στα περίχωρα βρίσκεται ερευνητικό κέντρο του Κινεζικού Διαστημικού Προγράμματος. Η Κυβέρνηση έχει επίσης απαγορεύσει οποιεσδήποτε ανασκαφές στην περιοχή, χωρίς να διευκρινίζει τον λόγο. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα μαρτυρεί ο Χάουσντορφ: «Η μόνη πληροφορία που μπόρεσα να λάβω είναι από έναν κινέζο αρχαιολόγο, τον καθηγητή Ξια-Νάι που είπε ότι οι ανασκαφές θα μπορούσαν να αποτελέσουν έργο της επόμενης γενεάς των κινέζων επιστημόνων. Ήδη όμως η κυβέρνηση της Κίνας έχει προχωρήσει σε δενδροφυτεύσεις ταχέως αναπτυσσομένων δένδρων πάνω στα τοιχώματα των πυραμίδων, ώστε σε είκοσι έτη από τώρα θα μπορούν να ισχυρισθούν ότι πρόκειται απλώς για φυσικούς λόφους με δένδρα πάνω τους. Αναρωτιέμαι τι προσπαθούν να κρύψουν».
Ο Χάουσντορφ σημειώνει και ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο. Οι Κινεζικές πυραμίδες παρουσιάζουν εκπληκτική ομοιότητα με αυτές της Κεντρικής Αμερικής, στο Μεξικό και την Γουατεμάλα, τις οποίες ο ίδιος έχει δει αυτοπροσώπως και όπως αναφέρει όταν πρωτοανακαλύφθηκαν ήταν επίσης καλυμμένες με βλάστηση, ίδιες και απαράλλακτες με αυτές, του Κιν-Τσαν, αναρωτώμενος αν κτίσθηκαν και αυτές από τους ίδιους «Γιους των Θεών».


ΟΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ ΤΩΝ ΚΙΝΕΖΙΚΩΝ ΠΥΡΑΜΙΔΩΝ

Η αλήθεια της ιστορίας του Χάουσντορφ είναι αδιαφμισβήτητη, όπως αποδεικνύουν μεταξύ άλλων και οι φωτογραφίες που έχει δημοσιεύσει. Τίθεται όμως το ερώτημα ποιοι κατασκεύασαν αυτά τα κτίσματα. Είναι βέβαιο κατ' αρχήν ότι δεν φτιάχθηκαν από τους κινέζους, αφού ο μοναχός που μνημονεύει ο Χάουσντορφ ανέφερε ότι κατασκευάσθηκαν από μία φυλή που την αποκαλούσε «Υιοί των Θεών», την εποχή όπως ανέφερε που διοικούσαν την Κίνα κάποιοι αρχαίοι αυτοκράτορες. Ο Χάουσντορφ θεώρησε ότι αυτή η φυλή ήταν μία εξωήϊνη φυλή που εποίκισε και εκπολίτισε την Κίνα πολύ πριν από όρους στην Δύση. Πρώτος εξ' αυτών ήταν, σύμφω­να με το αρχαίο κινεζικό κείμενο Ιτζίνκ, ο κοσμοκρά­τωρ βασιλεύς Ουρανός με σύζυγο την Βανγκ-Μου, την Μεγάλη Μητέρα βασίλισσα της Δύσεως. Γι' αυτό και οι αρχαίοι αυτοκράτορες αποκαλούνται στα κινε­ζικά κείμενα και Υιοί του Ουρανού. Οι αρχαίοι αυτοί βασιλείς και Θεοί είναι οι ίδιοι με αυτούς των μυθο­λογιών άλλων λαών της Γης και ταυτίζονται σαφέ­στατα με τους αρχαίους Έλληνες Θεούς-βασιλείς της προκατακλύσμιαίας εποχής, που εκπολίτισαν την Οικουμένη. Ο βασιλεύς Ουρανός της Κίνας είναι ο κοσμοκράτωρ 'Ελλην βασιλεύς Ουρανός, ενώ η χώ­ρα της Ευδαιμονίας στην Δύση είναι φυσικά η Ελλάς και το όρος-έδρα των Θεών, είναι ο Όλυμπος. Η Βαγκ-Μου είναι η Ρέα-Κυβέλη-Αφροδίτη, ενώ αναφέ­ρεται και ο σοφός Φου-Χι, που ταυτίζεται με τον Ερ­μή τον Τρισμέγιστο.
Πελασγικές Πυραμίδες στην Κίνα
Στην επαρχία του Σινκιάνγκ της Β.Δ. Κίνας, κο­ντά στην πόλη Ουρούμτσι, ανακαλύφθηκε μυκη­ναϊκό νεκροταφείο. Σε απόσταση μερικών χιλιο­μέτρων ανακαλύφθηκαν και μούμιες λευκών αν­θρώπων, στις οποίες η ύφανση των υφασμάτων είναί ευρωπαϊκή (ελληνική δηλαδή) και όχι κινε­ζική. (σημ.: σκωτσέζικης τεχνοτροπίας σύμφωνα με ξένες ιστοσελίδες!)
Νεολιθικά ευρήματα που ευρέθησαν στην Κίνα, όπως κούπες, αγάλματα και θυμιατήρια θυμίζουν εκπληκτικά αντίστοιχα ευρήμα­τα του Σέσκλου, της Φυλακωπής και του Φραγχθίου στον ελληνικό χώρο. Στην Κίνα και την υπόλοιπη Άπω-Ανατολή, χρησιμοποιούνται από την απώτατη αρχαιό­τητα έως σήμερα πολλά ελληνικά σύμβολα όπως ο μαίανδρος, ο ισοσκελής σταυρός, ο αγκυλωτός σταυρός, η τρίαινα, ο ρόδαξ, ο διπλός πέλεκυς, ο οκτάκτινος και ο δεκαεξάκτινος ήλιος κ.α.
Στην Κίνα υπάρχει η μεγάλη επαρχία Γιου-νάν, δηλαδή Ιωνία (Στην Ανατολή Γιουνάν σημαίνει 'Ελλην).
Στην Ιαπωνία υπάρχει η Λευκή Φυλή των Αϊνού (προφανώς εκ του Ίωνες), φυλή μεσο­γειακής καταγωγής, απομεινάρι των πανάρ­χαιων Ελλήνων αποίκων.
Αυτά είναι μερικά μόνο από τα πολλά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η Κίνα σε πανάρχαιες εποχές εκπολιτίσθηκε και κυβερνήθηκε από τους απογό­νους του Ουρανού, το κάλλιστον από τους Αιγυπτί­ους ιερείς της Σά'ίδος, γένος των Ελλήνων.
Επομένως αυτοί που κατασκεύασαν τις κινεζικές πυραμίδες είναι όχι κάποια εξωγήινα όντα, αλλά οι πανάρχαιοι Έλληνες (Πελασγοί). Από την αναφορά του μονα­χού ότι ήδη προ 5.000 ετών, σύμφωνα με τα φυλασ­σόμενα στην μονή αρχεία θεωρούνταν πολύ αρχαίες και ότι κτίσθηκαν την εποχή των Θεών, (σημ.: εποχή δυναστείας Θεών - Ημίθεων κατά Μανέθων) δηλαδή προ του 9.500 π.Χ. , εποχή κατά την οποία με βάση αστρονομικά δεδομένα κτίσθηκε και η Μεγάλη Πυρα­μίδα της Γκίζας. Ο Χάουσντορφ πάντως θεωρεί ότι κτίσθηκαν το αργότερο πριν από 4.500 έτη. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι και στην κινεζική επαρχία Γι­ουνάν έχουν ανακαλυφθεί ορισμένες πυραμίδες, βυ­θισμένες στην λίμνη Τούνγκ-Φλινγκ. Η καταβύθιση τους συνέβη λόγω ενός σεισμού πριν από 3.000 έτη, σύμφωνα με κινέζους αρχαιολόγους, μεταξύ των ο­ποίων και ο καθηγητής Τσι Πεν Λάο του Πανεπιστη­μίου του Πεκίνου. Και αυτές δηλαδή οι πυραμίδες εί­ναι παμπάλαιες και φυσικά πρόκειται περί ελληνικής κατασκευής.
Δυστυχώς βέβαια παραμένουν πολλά ερωτηματικά σε σχέση με την λειτουργία και την χρησιμότητα αυτών των πυραμίδων, που όσο η κινεζική κυβέρ­νηση παρεμποδίζει τις ανασκαφές, πολύ δύσκολα θα απαντηθούν. Φαίνεται ότι οι Κινέζοι δεν θέλουν να αποκαλυφθεί η πανάρχαια ελληνική παρουσία στην χώρα τους, σε μία εποχή που οι κινέζοι ήταν ακόμη νομάδες και εκτελούσαν ανθρωποθυσίες εκα­τοντάδων ατόμων. Αν δεν αλλάξει μάλιστα κάτι, σε μερικά χρόνια θα τις έχουν εξαφανίσει με τις μεθό­δους που προανεφέρθησαν. Και φυσικά στην όλη προσπάθεια συγκαλύψεως συμμετέχει και το επιστημονικό κατεστημένο, όπως και τα ΜΜΕ, αφού ουδεμία αναφορά έχει γίνει για την ύπαρξη τους. Είναι ασφαλώς η ίδια συνομωσία συγκαλύψεως και παραποιήσεως των αρχαίων ελληνικών επιτευγμά­των που κυριαρχεί στο επιστημονικό κατεστημένο με βάση τα κελεύσματα των εβραιοσιωνιστικών αφεντι­κών του. Η αλήθεια όμως δεν αλλάζει και δεν είναι άλλη από το ότι όπως σε όλη την υφήλιο έτσι και στην Κίνα μεγαλούργησε ο πανάρχαιος Ελληνικός Πολιτισμός, πολλές χιλιάδες χρόνια πριν.

Μείνε ενήμερος σχετικά με όλα τα νέα μας θέματα ακολουθώντας την σελίδα μας στο facebook!!
Πηγή Δημοσιεύσης….. 
Read More

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Περί Παιόνων και Παιονίας
by Webmaster - 2

Το τελευταίο χρονικό διάστημα ακούγεται συχνά η πρόταση να πάρουν οι κάτοικοι της περιοχής των Σκοπίων το όνομα των αρχαίων κατοίκων της περιοχής, που ονομάζονταν Παίονες (κάτι όχι απόλυτα ακριβές). Προσωπικώς θεωρώ ότι η άποψη αυτή είναι μάλλον ουτοπική και πολύ συζητήσιμη για πολλούς λόγους, πέρα από το γεγονός ότι οι ιθύνοντες των Σκοπίων θα την απορρίψουν (εάν ποτέ γίνει επισήμως) μετά βδελυγμίας χωρίς δεύτερη σκέψη. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι είναι χρήσιμη η ενημέρωση των επισκεπτών της ιστοσελίδας σχετικά με το φύλο των Παιόνων. Αντιγράφω το σχετικό λήμμα από το «Λεξικό των Λαών του Αρχαίου Κόσμου».
Περί Παιόνων και Παιονίας
Παίονες: Ένα από τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα φύλα των κεντρικών περιοχών της χερσονήσου του Αίμου, κατά την αρχαιότητα. Οι Παίονες μνημονεύονται από τον Όμηρο ως σύμμαχοι των Τρώων, με αρχηγό τον Πυραίχμη (Ιλιάς, Β 848) «…που οδηγούσε τους Παίονες με τα κυρτά τόξα, μακριά από την Αμυδόνα, από τον πλατύ Αξιό…» και στην συνέχεια, μετά τον θάνατο του Πυραίχμη από το δόρυ του Πατρόκλου (Π 284-293), τον γιο του Ίππασου, Απισάονα, (Ρ 347-351) «…τον κυβερνήτη του στρατού, που είχε έλθει από την εύφορη Παιονία…», ο οποίος σκοτώθηκε από τον Λυκομήδη. Βασιλιάς τους ήταν ο Αστεροπαίος, ο γιος του Πηλεγόνα, που τον γέννησε ο Αξιός. Ο Αστεροπαίος θα βρεί τον θάνατο από τον Αχιλλέα, όπως και άλλοι Παίονες που αναφέρονται ονομαστικά: Θερσίλοχος, Μύδων, Αστύπυλος, Μνήσος, Θράσιος, Αίνιος και Οφελέστης (Φ 139-212).
Ο Ηρόδοτος (Ιστορίαι, Ε΄ 1 και 12-17 Ζ΄ 113, 124) αναφέρει τους Παίονες ως κατοίκους της βόρειας περιοχής μεταξύ του Αξιού και του Στρυμόνα, καθώς και τα παιονικά φύλα των Αγριάνων, Λαιαίων, Παιόπλων, Σιριοπαιόνων και Δοβήρων.
Ο Στράβων (Γεωγραφικά, Ζ΄ αποσπ. 4 και 38) τους ταυτίζει με τους Πελαγόνες, τονίζοντας μάλιστα ότι οι Παίονες παλαιότερα λέγονταν Πελαγόνες και συσχετίζει το όνομα του πατέρα του Αστεροπαίου, του Πηλεγόνα (βλ. παραπάνω), με τους Πελαγόνες (Πηλεγόνας-Πελαγόνας), ενώ αναφέρει και την άποψη ότι οι Παίονες θεωρούνται άποικοι Φρυγών ή σύμφωνα με άλλους, αρχηγοί τους. Σε άλλο όμως σημείο (Ζ΄ απόσπασμα 11) τους θεωρεί Θράκες.
Τέλος, ο Θουκυδίδης (Ιστορία, Β΄ 96) αναφέρει τα παιονικά φύλα των Αγριάνων και Λαιαίων ως υπηκόους του βασιλιά των Οδρυσών, του Σιτάλκη.
Η νεώτερη έρευνα δεν έχει καταλήξει ακόμη οριστικά στο ζήτημα της καταγωγής των Παιόνων. Άλλοι τους θεωρούν Θράκες (βλ. Λεξικό Ελληνικής Αρχαιολογίας), άλλοι Ιλλυριούς (βλ. R. A. Crossland - Cambridge Ancient History, Vol. III part 1, σελ. 837), ενώ τελευταίως υποστηρίζεται η φρυγική καταγωγή των Παιόνων (βλ. Λεξικό Π-Λ-Μπ).
Κατά τον N. G. L. Hammond (Macedonian State, σελ. 40) οι Παίονες δεν ήσαν Ιλλυριοί ούτε Θράκες και φυσικά ούτε Έλληνες, αφού μιλούσαν μια διαφορετική γλώσσα από τους λαούς αυτούς. Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει (βλ. C.A.H. Vol. III. part 3, σελ. 278-279) ότι οι Παίονες εκτόπισαν τους Ιλλυριούς και εξαπλώθηκαν σε μεγάλες εκτάσεις μεταξύ των ετών 750-530 π.Χ.
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να εμφανίζεται συχνά μια νέα άποψη με ισχυρή επιχειρηματολογία (βλ. τις θέσεις του Σέρβου αρχαιολόγου του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου Ντραγκοσλάβ Σρέγιοβιτς-Dragoslav Srejović: The Illyrians and the Thracians-Malta 1998), σύμφωνα με την οποία τα φύλα των κεντρικών περιοχών της χερσονήσου του Αίμου Παίονες, Τριβαλλοί, Δάρδανοι κ.λ.π. δεν ανήκαν ούτε στους Θράκες ούτε στους Ιλλυριούς. Τα φύλα αυτά αποτελούσαν μια ιδιαίτερη αυτοτελή ομάδα Παλαιο-Βαλκανικών λαών, που κατείχαν τις περιοχές μεταξύ Θρακών και Ιλλυριών, με αποτέλεσμα να αποτραπεί οποιαδήποτε στενότερη πολιτιστική επαφή, αλλά και ουσιαστική πολιτική συνεργασία μεταξύ των δύο τελευταίων.
Η θεωρία αυτή κερδίζει σήμερα έδαφος και αν αποδειχθεί οριστικά θα θέσει τέρμα στις διενέξεις του παρελθόντος, που θεωρούσαν τα φύλα των κεντρικών περιοχών άλλοτε Θράκες, άλλοτε Ιλλυριούς και άλλοτε Φρύγες, παρ’ όλο που το φρυγικό στοιχείο αναμφισβήτητα συμμετείχε στην διαμόρφωση των φύλων που ήσαν εγκατεστημένα στις κεντρικές περιοχές της χερσονήσου του Αίμου
Περί Παιόνων και Παιονίας
Η πρωτεύουσα των Παιόνων ηγεμόνων ήταν αρχικά η Άστιβος – Astibus (βλ. Ν. Χάμμοντ «Ιστορία της Μακεδονίας» τομ. Β΄ σελ. 68 και 113 - «Μάλλιαρης» 1995), το μετέπειτα Στίπειον (σημερ. Ištip ή Štip), στις όχθες του παραπόταμου του Αξιού Άστιβου (σημερινός Bregalnitsa) ή σύμφωνα με άλλη όχι τόσο αξιόπιστη πηγή (ιστοσελίδα Wikipedia - λήμμα Stobi) τα Βυλάζωρα (σημερ. Veles, πρώην Tito Veles, τα βυζαντινά Βελεσά), απ’ όπου αργότερα μετακινήθηκε στην πόλη Στόβοι στην συμβολή του Αξιού με τον Εριγόνα (σημερινός Cerna).
Οι Παίονες ήσαν κατ’ εξοχήν γεωργικός λαός και η εκμετάλλευση των εύφορων περιοχών ανατολικά του Αξιού, καθώς και των πλούσιων μεταλλείων χρυσού, αργύρου, χαλκού και σιδήρου θα τους αποφέρει μεγάλο πλούτο, όπως αποτυπώνεται στα βαριά ασημένια πρώϊμα νομίσματά τους με χαρακτηριστικές παραστάσεις μεγαλόσωμων βοδιών (βλ. αντίστοιχες εκδόσεις νομισμάτων από τους Δέρρωνες και Ήδωνες).

Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, οι Παίονες κατείχαν στην διάρκεια της Ύστερης Εποχής του Ορειχάλκου και ειδικότερα προς το τέλος της, την Αμφαξίτιδα (τις εκτάσεις γύρω από τις δυο όχθες του κάτω ρου του Αξιού), την Ημαθία, την Αλμωπία, την Εορδαία, την Πιερία, την Πελαγονία και βορειότερα την κοιλάδα του Αξιού μέχρι την περιοχή της σημερινής πόλης των Σκοπίων. Με την έναρξη της εποχής του Σιδήρου και τις μετακινήσεις λαών που σημειώθηκαν, οι Παίονες θα αφομοιωθούν, θα εκτοπισθούν ή θα εξολοθρευτούν από τους Φρύγες, τους Θράκες και τους Πελασγούς, που θα εισβάλουν στις περιοχές τους (βλ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, «Εκδοτική Αθηνών» 1982 σελ. 48-49).
Οι Άλμωπες και οι Εορδοί, ενώ παλαιότερα θεωρούνταν Ιλλυρικά φύλα, σήμερα θεωρούνται ότι ήσαν φύλα των Παιόνων, που αργότερα αναμίχθηκαν ως ένα βαθμό με Ιλλυριούς, που κατέλαβαν αυτές τις περιοχές πριν από την εξάπλωση των Μακεδόνων (βλ. πληροφορίες για τα φύλα αυτά στο: Δημ. Ε. Ευαγγελίδη «Λεξικό των Αρχαίων Ελληνικών και περι-ελλαδικών φύλων» - Θεσσαλονίκη 2002).
Οι Ιλλυριοί κυριάρχησαν στον χώρο της Μακεδονίας, μετά την αποχώρηση των Φρυγών γύρω στο 800 π.Χ. Οι Παίονες, με επικεφαλής το πολεμοχαρές φύλο των Λαιαίων, θα επανέλθουν βαθμιαία και από το 750 π.Χ. όπως προαναφέρθηκε θα εκτοπίσουν τους Ιλλυριούς από την κοιλάδα του Αξιού και θα ισορροπήσουν την πίεση των θρακικών φύλων πέρα από τον Στρυμόνα, μέχρι τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ.
Στις περιοχές αυτές θα εγκατασταθεί ένα ισχυρό παιονικό φύλο, οι Σιριοπαίονες, από το όνομα του οποίου προήλθε και η σημερινή ονομασία της πόλης των Σερρών (βλ. λεπτομέρειες στο Macedonian State, ό.π. σελ. 40-41).
Με την Περσική εισβολή στην Ευρώπη (512/511 π.Χ.), οι Παίονες θα δεχθούν ισχυρό πλήγμα και τα επόμενα χρόνια θα υποχωρούν διαρκώς κάτω από την αυξανόμενη πίεση των θρακικών φύλων από τα ανατολικά και των Μακεδόνων από τα δυτικά. Στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου (δεύτερο μισό του 5ου αιώνα π.Χ.) φαίνεται ότι ήσαν σύμμαχοι ή υπήκοοι του βασιλιά των Οδρυσών, όπως προαναφέραμε. Λίγο αργότερα, πιθανόν να αποσύρθηκαν στην άνω κοιλάδα του Αξιού και των πηγών του Στρυμόνα, όπου συγκρότησαν ενιαίο ανεξάρτητο βασίλειο. Μας είναι γνωστός ένας βασιλιάς τους από την περίοδο αυτήν, ο Άγις (δεύτερο τέταρτο του 4ου αιώνα π.Χ.). Οι Παίονες θα διατηρήσουν την ουσιαστική ανεξαρτησία τους μέχρι τον θάνατο του Άγι (358 π.Χ.). Τότε, ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας, εισέβαλε στην Παιονία, κερδίζοντας μια αποφασιστική νίκη, η οποία του έδωσε την δυνατότητα να επιβάλλει στον νέο ηγεμόνα των Παιόνων Λύππειο (ή Λύκκειο, όπως αναγράφεται στα νομίσματα, περίπου 358-340 π.Χ.), μια συνθήκη ειρήνης ευνοϊκή για τους Μακεδόνες (βλ. Ν. Χάμμοντ - Ιστορία της Μακεδονίας, "Μάλλιαρης" 1995 τόμ. Β΄ σελ. 247). Δύο χρόνια μετά, ο Λύππειος/Λύκκειος, μαζί με τον Κετρίπορι, ηγεμόνα των Οδρυσών και τον Γράβο, ηγεμόνα των Γραβαίων, με την υποκίνηση των Αθηναίων θα συμπήξουν συμμαχία εναντίον της Μακεδονίας, αλλά ο στρατηγός του Φιλίππου Β΄, ο ικανότατος Παρμενίων, θα τους συντρίψει το 356 π.Χ. (βλ. Macedonian State, ό.π. σελ. 110-111 και Διόδωρος ΙΣΤ΄ 22.3). Το βασίλειό τους θα γίνει από τότε υποτελές στους Μακεδόνες.
Περί Παιόνων και Παιονίας
Θα πάρουν μέρος στην εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου με δική τους μονάδα ελαφρά οπλισμένων ιππέων-ανιχνευτών. Σύμφωνα με τον Λατίνο ιστορικό Κούρτιο (Quintus Curtius Rufus, 1ος αιών μ.Χ.), οι Παίονες και ο διοικητής τους Αρίστων θα πολεμήσουν ηρωϊκά και θα συντρίψουν ένα τμήμα περσικού ιππικού που προσπάθησε να παρεμποδίσει την διάβαση του ποταμού Τίγρη από τον στρατό του Μ. Αλεξάνδρου, λίγες μέρες πριν από την μάχη των Γαυγαμήλων (Historiae ΙV. 9. 24-25). Οι Παίονες θα επωφεληθούν των εμφυλίων συγκρούσεων που ακολούθησαν τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου και θα αποκτήσουν και πάλι την ανεξαρτησία τους, μέχρι την υποταγή τους το 281 π.Χ. στον Λυσίμαχο και στην συνέχεια στους Γαλάτες (Κέλτες) επιδρομείς που θα κατακτήσουν την περιοχή. Μας είναι γνωστοί οι ηγεμόνες των Παιόνων αυτής της περιόδου Πατράος (340–315 π.Χ.), Αυδωλέων (310–286 π.Χ.), Αρίστων (286–285), Λέων (278–250 π.Χ.) και Δρωπίων (250–225 π.Χ.).
Για τον βασιλέα Αυδωλέοντα ή Αυδολέοντα (= αυτός που έχει φωνή λιονταριού, μεγαλόφωνος), γνωρίζουμε ότι όταν το 310 π.Χ. η ανεξαρτησία της Παιονίας διέτρεξε κίνδυνο από τους Αυταριάτες Ιλλυριούς, σώθηκε με τη βοήθεια του βασιλέως της Μακεδονίας Κασσάνδρου. Υπήρξε φίλος και σύμμαχος των Αθηναίων κατά του Δημητρίου του Πολιορκητή και γι΄ αυτό το λόγο είχε τιμηθεί με ψήφισμα από την εκκλησία του δήμου. Για τον βασιλέα Δρωπίονα πρέπει να αναφερθεί ότι το 1877 ανακαλύφθηκε στην αρχαία Ολυμπία ένα βάθρο ανδριάντα με επιγραφή ότι είχε στηθεί από τους Παίονες προς τιμήν του.
Γύρω στο 225 π.Χ. η Παιονία θα υποταχθεί στον Αντίγονο Γ΄ τον Δώσοντα (229-221 π.Χ.) και ο διάδοχός του, Φίλιππος Ε΄ (221-179 π.Χ.), θα την ενσωματώσει οριστικά στο Βασίλειο της Μακεδονίας, όπου θα παραμείνει μέχρι την ρωμαϊκή κατάκτηση. Οι Παίονες θα συγχωνευθούν με τους γειτονικούς τους λαούς και στην διάρκεια της Ρωμαιοκρατίας θα παύσουν να αναφέρονται ως ξεχωριστό φύλο.
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης
Μείνε ενήμερος σχετικά με όλα τα νέα μας θέματα ακολουθώντας την σελίδα μας στο facebook!!
Πηγή Δημοσιεύσης….. 
Read More

Αγριάνες της Θράκης οι σημερινοί Πομάκοι….
by Webmaster - 0

Από το βιβλίο "Λεξικό των αρχαίων ελληνικών και περιελλαδικών φύλων: (Κυρομάνος" Θεσσαλονίκη 2005 (2η έκδοση συμπληρωμένη) μεταφέρω το σχετικό λήμμα για τον αρχαίο λαό των Αγριάνων, για τους οποίους πιστεύεται ότι υπήρξαν βασικό συστατικό στην εθνογένεση των σημερινών Πομάκων. Για τους Πομάκους θα επανέλθουμε με αναλυτικές πληροφορίες και στοιχεία.
Ἀγριᾶνες: Σύμφωνα με το Λ.Κ.Ο. Λαός τῆς Θράκης κατοικῶν περί τόν Αἷμον. Κατά τό «Λ.Ε.Α., οἱ Ἀγριᾶνες περιγράφονται ὡς «…Θρακομακεδόνες, περί τόν Ἲστρον, μεταξύ Ροδόπης και Αἳμου οἰκοῦντες καί ὡς ψιλοί (τοξότες) ἐν τοῖς στρατοῖς τοῦ Ἀλεξάνδρου κατατεταγμένοις)….
Αγριάνες της Θράκης οι σημερινοί Πομάκοι….
Κατά το Λεξικό του «Ηλίου», οι Αγριάνες ήσαν «…αρχαίος λαός κατοικών εις την περί τον Στρυμόνα χώραν. Κατά τον Ηρόδοτον, οι Αγριάνες κατώκουν περί το Παγγαίον όρος και ήσαν γείτονες των Δοβήρων και των Οδομάντων. Αντιθέτως κατά τον Στράβωνα οι Αγριάνες ήσαν γείτονες των Τριβαλλών και κατώκουν πλησίον της Ροδόπης περί τας πηγάς του Στρυμόνος. Πλέον ασφαλής πληροφορία περί της χώρας των Αγριάνων θεωρείται η του Θουκυδίδου ο οποίος αναφέρει ότι ούτοι κατώκουν χώραν εκτεινομένην κατά μήκος του Στρυμόνος. Ήσαν λαός απολίτιστος αλλά πολεμικός, εθεωρούντο δε άριστοι τοξόται…»
Σύμφωνα με τις σύγχρονες εθνολογικές απόψεις, κατατάσσονται πλέον στους Παίονες (αυτό υποστήριζε και ο Θουκυδίδης [Β΄ 96], καθώς και ο Στέφανος Βυζάντιος, στον οποίον αναφέρονται ως Αγρίαι) και θεωρούνται ως ένας αρχαίος, ορεσίβιος και πολεμοχαρής λαός. Στον Θεόπομπο μνημονεύονται ως Αγριείς (Στεφ. Βυζ.)
Υπενθυμίζουμε ότι ο στρατηγός του Δαρείου Μεγάβαζος, προσπάθησε (κατά την Σκυθική εκστρατεία του 512/511 π.Χ.) να τους υποτάξει, χωρίς να το επιτύχει. Στην διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου στρατεύθηκαν υπό των βασιλέα των Οδρυσών, τον Σιτάλκη, σύμμαχο των Αθηναίων.
Αγριάνες της Θράκης οι σημερινοί Πομάκοι….
Οι Αγριάνες αναφέρονται και πάλι την περίοδο πριν από την έναρξη της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας. Είναι γνωστό, ότι ο Μ. Αλέξανδρος είχε σφυρηλατήσει στενούς δεσμούς φιλίας με τον ηγεμόνα των Αγριάνων Λάγγαρο, ο οποίος τον ακολούθησε ως σύμμαχος στην προληπτική εκστρατεία του 335 π.Χ. εναντίον των Αυταριατών, καθώς και εναντίον του ηγεμόνα των Δαρδάνων, του Κλείτου, γιου του Βάρδυλι, με τον οποίον συμμάχησε ο ηγεμόνας των Ταυλαντίων, Γλαυκίας.
Όπως γλαφυρότατα περιγράφει ο Αρριανός (Αλεξάνδρου Ανάβασις Α΄ V – VI), ο Μ. Αλέξανδρος με ευφυέστατα στρατηγήματα, στηριζόμενος και στην άριστη πειθαρχία του μακεδονικού στρατού, θα συντρίψει τους αντιπάλους του. Ο Λάγγαρος τιμήθηκε με πλούσια δώρα και έλαβε μάλιστα την υπόσχεση ότι μετά το πέρας της εκστρατείας θα έπαιρνε ως σύζυγο την αδελφή του Μ. Αλεξάνδρου Κύνα ή Κυνάνη, αλλά μετά την επιστροφή στην πατρίδα του, απεβίωσε προσβληθείς από κάποια ασθένεια και ο γάμος αυτός δεν έγινε ποτέ.
Οι Αγριάνες πήραν μέρος με ένα σώμα τοξοτών στην εκστρατεία εναντίον της Περσικής αυτοκρατορίας και στην διάρκεια των Ελληνιστικών χρόνων πολέμησαν πάντοτε στο πλευρό των Μακεδόνων βασιλέων.
Πρέπει να τονίσουμε ότι σύμφωνα με τα νεώτερα ερευνητικά στοιχεία και δεδομένα, οι Αγριάνες απετέλεσαν την βασική συνισταμένη στην διαμόρφωση των σημερινών Πομάκων (βλ. σχετικά Π. Χιδίρογλου: Οι Έλληνες Πομάκοι και η σχέση τους με την Τουρκία – Αθήνα 1989, σελ. 9-10, Γιάννη Μαγκριώτη: Πομάκοι ή Ροδοπαίοι – Αθήνα 1990, σελ. 26-30 και 54-58), καθώς και το κλασσικό πλέον βιβλίο του Πέτρου Θεοχαρίδη [Πομάκοι: Οι Μουσουλμάνοι της Ροδόπης, Ξάνθη 1995], που είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα που έχουν εκδοθεί σχετικά με την ιστορία και το λαϊκό πολιτισμό των Πομάκων της Θράκης.

Μείνε ενήμερος σχετικά με όλα τα νέα μας θέματα ακολουθώντας την σελίδα μας στο facebook!!

Read More

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος
by Webmaster - 0

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος Δραγάσης, γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 1404. Τέταρτος γιος και όγδοο από τα παιδιά του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου και της πριγκιποπούλας της Σερβίας, της Ελένης Δραγάση. Ήταν ο μόνος από τα παιδιά του ζεύγους που χρησιμοποιούσε και το επίθετο της μητέρας του (Ντραγκάς-Δράκος) και γι΄ αυτό συχνά χαρακτηριζόταν ή παρομοιαζόταν με δράκοντα στη γραμματεία της εποχής, ενώ ο λαός τού χάρισε με θαυμασμό το παρατσούκλι Δράκων, μετά τις μεγάλες του νίκες σε Αχαΐα και Βοιωτία.
Μεγάλωσε υπό τη Δεσποτεία του αδελφού του Θεόδωρου, που είχε αναλάβει τον Μοριά από το 1407. Η εξαιρετικά καλλιεργημένη αυλή του Δεσποτάτου ήταν το σχολειό του και πρώτος του «δάσκαλος» ο Πλήθωνας Γεμιστός. Από τα πιο κοντινά του σε ηλικία αδέλφια, δέθηκε με τον ασθενικό Θωμά, παρά με τον Δημήτριο, τον κακότροπο, φιλόδοξο κι αδίστακτο, που επιβουλευόταν το Δεσποτάτο, αλλά και τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ο Δημήτριος ήταν αυτός που το 1442 συμμάχησε με τους Τούρκους ελπίζοντας να καταλάβει την Πόλη και το θρόνο της. Τότε, ερχόμενος τάχιστα με στρατό, ο Κωνσταντίνος έσωσε το βασιλέα του κι αδελφό του, τον Ιωάννη Ι΄ -- εκείνη την περίοδο έχασε και τη δεύτερη σύζυγό του, την Αικατερίνη Γατελούζου. Είχε προηγηθεί ένας σύντομος γάμος (πολιτικού) συμφέροντος. Το Μάρτη του 1428, ο Κωνσταντίνος ήρθε σε γάμο με την πριγκίπισσα Μαγδαλένα της Ηπείρου, ανιψιά του κυβερνήτη της Ηπείρου Μάριο Τόκκο, η οποία πέθανε δύο χρόνια αργότερα. Η προίκα του γι΄ αυτόν το γάμο ήταν όλα τα εδάφη του Τόκκο στην Πελοπόννησο, από όπου και ξεκίνησε τις εκστρατείες του κατά των Φράγκων και των Τούρκων.
Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος
Από νεαρή ηλικία επέδειξε στρατιωτικές και διοικητικές ικανότητες. Ξεχώριζε από όλα τα αδέρφια για τον καλό αν και αυστηρό του χαρακτήρα. Νέος ακόμα διοίκησε τις γαίες του κυρ-Μανουήλ στην Ταυρική Χερσόνησο και οι ικανότητές του ήταν τέτοιες που γρήγορα κλήθηκε να αναλάβει, μαζί με τα αδέλφια του, τη διοίκηση του Δεσποτάτου του Μορέως. Όταν ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης Ι΄ Παλαιολόγος μετέβη στην Ιταλία για την περίφημη «Σύνοδο της Φεράρας-Φλωρεντίας» και οι αδερφοί του ανέλαβαν τα ηνία στην Πελοπόννησο, εν έτει 1437, εκείνος ανέλαβε τη διοίκηση της Κωνσταντινούπολης. Ο αδερφός του Θεόδωρος ενοχλήθηκε, συνειδητοποιώντας ότι ο Ιωάννης προετοίμαζε για διάδοχό του τον Κωνσταντίνο. Η σχέση τους αποκαταστάθηκε κάπως όταν ο Κωνσταντίνος δέχτηκε να ανταλλάξει τις κτήσεις που είχε στη Θράκη με το Δεσποτάτο του Μυστρά.
Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος
Ο Θεόδωρος ήθελε να είναι κοντά στην Κωνσταντινούπολη για να καταλάβει το θρόνο μόλις πέθαινε ο Ιωάννης, αλλά τον πρόλαβε η πανώλη. Πέθανε στη Θράκη, το καλοκαίρι του 1448, τρεις μήνες πριν από τον Αυτοκράτορα. Ο νέος δεσπότης του Μυστρά, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, τοποθέτησε τον αδελφό του, τον Θωμά, δεσπότη στη Γλαρέντζα για να φυλά τη δυτική ακτή και άρχισε να προετοιμάζει τη μεγάλη του εκστρατεία για την απελευθέρωση Ρούμελης και Θεσσαλίας -- το βασίλειό του σύντομα εκτεινόταν ως την Πίνδο. Ο στρατός του Μοριά, υπό τον Κωνσταντίνο, απελευθέρωσε την Πελοπόννησο από τους Φράγκους της Αχαΐας, που είχαν εγκατασταθεί εκεί από την εποχή των Σταυροφοριών. Οι τελευταίες νίκες στην ιστορία του Βυζαντίου ήταν δικές του -- ο «Δράκος» μαζί με τον αδελφό του, τον Θωμά, απελευθέρωσαν Ρούμελη και Θεσσαλία. Οι γαίες αυτές επανακτήθηκαν το 1446 από τον Μουράτ Β΄, τον εμπνευστή των ταγμάτων των γενιτσάρων --οι Τούρκοι ήταν εδώ και δεκαετίες στα Βαλκάνια και οι δυνάμεις τους ήταν ισχυρές-- αλλά αυτό μάλλον έδινε μεγαλύτερη βαρύτητα στις ρωμέικες νίκες.
Με την επιστροφή του Ιωάννη, το 1440, έφυγε και πάλι για το Μοριά για να επιστρέψει το 1442, βοηθώντας στρατιωτικά τον αδερφό αυτοκράτορα, που ήταν αντιμέτωπος με το στρατό του Δημητρίου Παλαιολόγου, ενισχυμένο από δυνάμεις του σουλτάνου. Το 1443 επέστρεψε στην Πελοπόννησο. Η αναδιοργάνωση της διοίκησης --στρατιωτικής και πολιτικής-- και η άμυνα της Πελοποννήσου ήταν από τα πρώτα μελήματά του Δεσπότη. Έχτισε τείχη (Εξαμίλι), ανασυγκρότησε το στρατό, αλλά δεν κατόρθωσε να σταματήσει τις δυνάμεις του Μουράτ Β΄ και το βαρύ του πυροβολικό, που έριξε τα τείχη. Έγινε φόρου υποτελής στον Μουράτ, που είχε σπείρει το θάνατο στην Πελοπόννησο -- οι τουρκικές δυνάμεις είχαν κατασφάξει τον άμαχο πληθυσμό, ανοίγοντας το δρόμο τους για την Αχαΐα και δίνοντας τέλος στα όποια όνειρα του Κωνσταντίνου για αντεπίθεση. Ωστόσο, ο αγώνας του κι η προσωπικότητά του τον έκαναν αγαπητό σε όλο το ρωμέικο. Με το θάνατο του άτεκνου Ιωάννη, στις 31 Οκτωβρίου 1448, εκλέχτηκε Αυτοκράτορας Κωνσταντινουπόλεως και στέφθηκε στο Μυστρά, στις 6 Ιανουαρίου του 1449. Η επιλογή του --παρότι ήδη διεκδικούσε το θρόνο ο Δημήτριος, που έφτασε αμέσως στην πόλη-- έγινε από την εστεμμένη μητέρα τους. Η Ελένη επέμεινε και κέρδισε το θρόνο για τον Κωνσταντίνο, με την υποστήριξη του λαού της Πόλης και του Θωμά, εκ των αδελφών.
Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος
Μπήκε ως Αυτοκράτορας στην πόλη στις 12 Μαρτίου, φτάνοντας από τη θάλασσα, συνοδευόμενος από καταλανικές γαλέρες. Έδωσε στον Θωμά και στον Δημήτριο το Δεσποτάτο του Μορέως -- οι όρκοι πίστεως στον νέο Αυτοκράτορα από τους αδελφούς του δεν έγιναν ιδιαίτερα πιστευτοί. Ο Κωνσταντίνος, Αυτοκράτωρ των ελάχιστων εδαφών που έχουν απομείνει από την άλλοτε κραταιά Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, προσπάθησε να συγκροτήσει το στρατό και να αυξήσει τις άμυνές της. Η πολιτική του κρίση τού υπαγόρευσε να μην αλλάξει τα συμφωνηθέντα από τον αδελφό και προκάτοχό του στη Φλωρεντία. Ο Κωνσταντίνος συνέχισε την ενωτική στάση, υποστηριζόμενος μάλιστα από τον ανθενωτικό --και κύριο ιστορικό της ΄Αλωσης-- Σφραντζή, ο οποίος επιθυμούσε την «κατ΄ οικονομίαν» ένωση, μια παράκαμψη από τον ορθόδοξο δρόμο που γινόταν για το καλό της Εκκλησίας και δεν σήμαινε ότι, όταν περνούσαν οι δύσκολες μέρες, η Εκκλησία δεν θα μπορούσε να ξαναβρεί τον ορθό δρόμο. Μάλιστα, ο Σφραντζής ήταν εκείνος που πρότεινε, πολιτικά σκεπτόμενος πάντα, στον Αυτοκράτορα, να παντρευτεί και πάλι --μετά το θάνατο του Μουράτ, το 1451-- τη χήρα του σουλτάνου, τη χριστιανή πριγκίπισσα Μάρα της Σερβίας, που ασκούσε επιρροή στο νέο σουλτάνο, τον Μεχμέτ Β΄. Η σουλτάνα, ωστόσο, αρνήθηκε την πρόταση. Είχε υποσχεθεί, αν γλίτωνε ποτέ από το χαρέμι, να ζήσει σε παρθενία τα υπόλοιπά της χρόνια. Η επόμενη επίλεκτη νύφη ήταν η κόρη του βασιλιά της Γεωργίας, Γεώργιου, μια ορθόδοξη νύφη που θα ηρεμούσε κάπως τους ανθενωτικούς. Τα προξενεία έφυγαν για τη Γεωργία, αλλά πριν εκείνη ξεκινήσει για την Πόλη, ο Κωνσταντίνος δεν ζούσε πια...
Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος
Παρά την ενωτική στάση του Αυτοκράτορα, που γνωρίζοντας το ενδιαφέρον του Μωάμεθ Β΄, για την Κωνσταντινούπολη προσπαθούσε να συγκινήσει τη Δύση και ζητούσε μια ακόμα φορά βοήθεια από τα χριστιανικά κράτη, η βοήθεια δεν θα ερχόταν ποτέ. Παρότι ο νέος σουλτάνος είχε ορκιστεί πάνω στο Κοράνι την ακεραιότητα της Πόλης, δεν είχε γίνει πιστευτός. Θα πατούσε τον όρκο του με την πρώτη αφορμή, όπως κι έγινε, όταν ο Κωνσταντίνος του ζήτησε να καταβάλει κάποιο παλαιότερα συμφωνηθέν ποσό, αναφέροντας στην επιστολή του ότι στην αυλή του φιλοξενούσε έναν διεκδικητή του θρόνου του Μωάμεθ. Ήδη, από την πρώτη χρονιά της βασιλείας του, ο Μωάμεθ άρχισε να λαμβάνει μέτρα ενδεικτικά της επιθετικής του διάθεσης.
Αρχές Απριλίου του 1453, αμέσως μετά το Πάσχα των Ελλήνων, ο σουλτάνος απέκτησε τον τίτλο του πολιορκητή, με έναν στρατό αριθμητικά και τεχνικά πολύ ανώτερο και με υψηλότατο ηθικό, σε αντίθεση με το λαό της «Αυτοκρατορίας» που πίστευε ότι θα τιμωρούνταν για την αίρεση της Ένωσης μετά τη Φεράρα-Φλωρεντία. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος βρέθηκε στα τείχη από την πρώτη μέρα της πολιορκίας της, δίπλα στους στρατιώτες του, δίπλα στον Ιουστινιάνη, τον μόνο με τον οποίο μπορούσε να μοιράζεται τις σκέψεις του. Ο θάνατος του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ έγινε γνωστός αρκετές ώρες μετά την κατάληψη της Πόλης από τους Οθωμανούς. Η σορός του αναγνωρίστηκε από τα αυτοκρατορικά του πορφυρά πέδιλα -- είχε πέσει στις γραμμές του μετώπου, αρνούμενος να διαφύγει, όπως πολλοί συμβουλάτορες τού πρότειναν.

Μείνε ενήμερος σχετικά με όλα τα νέα μας θέματα ακολουθώντας την σελίδα μας στο facebook!!
Read More